พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาจิตติยกัณฑ์ มุสาวาทวรรค · สิกขาบทที่ ๒ เรื่องพระฉัพพัคคีย์
อนาปัตติวาร
เล่ม ๒Text layerBuddha’s wordsItems ๒๕๔ (Royal Thai)6/6 in สิกขาบทที่ ๒ เรื่องพระฉัพพัคคีย์4 editions
พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาจิตติยกัณฑ์ มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๒ เรื่องพระฉัพพัคคีย์ อนาปัตติวาร (Royal Thai Volume 2 · Mahachula Volume 2 · Mahamakut Volume 4 · Chaloem Phrakiat Volume 2)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 2, pp. 303–304
๘. พูดล้อเปรยกระทบกิเลสหยาบ - ละเอียด
... ‘พวกเราไม่ใช่ถูกราคะกลุ้มรุม ไม่ใช่ถูกโทสะย่ำยี ไม่ใช่ถูกโมหะครอบงำ’ ดังนี้เป็นต้น ต้องอาบัติทุพภาสิตทุก ๆ คำพูด
... ‘พวกเราไม่ใช่ปราศจากราคะ ไม่ใช่ปราศจากโทสะ ไม่ใช่ปราศจากโมหะ’ ดังนี้เป็นต้น ต้องอาบัติทุพภาสิตทุก ๆ คำพูด
๙. พูดล้อเปรยกระทบอาบัติทราม - อุกฤษฏ์
... ‘พวกเราไม่ใช่เป็นผู้ต้องอาบัติปาราชิก ... เป็นผู้ต้องอาบัติทุพภาสิต’ ดังนี้ ต้องอาบัติทุพภาสิตทุก ๆ คำพูด
... ‘พวกเราไม่ใช่เป็นโสดาบัน’ ดังนี้เป็นต้น ต้องอาบัติทุพภาสิต ทุก ๆ คำพูด
๑๐. พูดล้อเปรยกระทบคำด่าหยาบ - ละเอียด
... ‘พวกเราไม่ใช่มีความประพฤติดังอูฐ ไม่ใช่มีความประพฤติดังแพะ ไม่ใช่มีความประพฤติดังโค ไม่ใช่มีความประพฤติดังลา ไม่ใช่มีความประพฤติดังสัตว์ดิรัจฉาน ไม่ใช่มีความประพฤติดังสัตว์นรก สุคติของพวกเราไม่มี พวกเราพึงหวังได้แต่ทุคติ’ ดังนี้เป็นต้น ต้องอาบัติทุพภาสิตทุก ๆ คำพูด... ‘พวกเราไม่ใช่บัณฑิต ไม่ใช่คนฉลาด ไม่ใช่นักปราชญ์ ไม่ใช่พหูสูต ไม่ใช่ธรรมกถึก ทุคติของพวกเราไม่มี พวกเราพึงหวังได้แต่สุคติ’ ดังนี้ เป็นต้น ต้องอาบัติทุพภาสิตทุก ๆ คำพูด
อนาปัตติวาร
{๒๕๔} [๓๕] ภิกษุผู้มุ่งอรรถ ๑ ภิกษุผู้มุ่งธรรม ๑ ภิกษุผู้มุ่งสั่งสอน ๑ ภิกษุผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุผู้มีจิตฟุ้งซ่าน ๑ ภิกษุผู้กระสับกระส่ายเพราะเวทนา ๑ ภิกษุผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล
จบ โอมสวาทสิกขาบทที่ ๒
๓. เปสุญญสิกขาบท
ว่าด้วยการส่อเสียด
เรื่องภิกษุฉัพพัคคีย์
{๒๕๕} [๓๖] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นพวกภิกษุฉัพพัคคีย์ได้เก็บเอาคำส่อเสียดไปบอกแก่พวกภิกษุผู้บาดหมางกัน ทะเลาะวิวาทกัน คือ ฟังคำของฝ่ายนี้แล้วไปบอกแก่ฝ่ายโน้นเพื่อทำลายฝ่ายนี้ ฟังคำของฝ่ายโน้นแล้วมาบอกแก่ฝ่ายนี้เพื่อทำลายฝ่ายโน้น เพราะเหตุนั้น ความบาดหมางที่ยังไม่เกิดก็เกิดขึ้น และความบาดหมางที่เกิดขึ้น แล้วก็เป็นไปรุนแรงยิ่งขึ้นบรรดาภิกษุผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนพวกภิกษุฉัพพัคคีย์จึงได้เก็บเอาคำส่อเสียดไปบอกแก่พวกภิกษุผู้บาดหมางกัน ทะเลาะวิวาทกัน คือ ฟังคำของฝ่ายนี้แล้วไปบอกแก่ฝ่ายโน้นเพื่อทำลายฝ่ายนี้ ฟังคำของฝ่ายโน้นแล้วมาบอกแก่ฝ่ายนี้เพื่อทำลายฝ่ายโน้น เพราะเหตุนั้น ความบาดหมางที่ยังไม่เกิดก็เกิดขึ้น และความบาดหมางที่เกิดขึ้นแล้วก็เป็นไปรุนแรงยิ่งขึ้นเล่า’ จึงพากันตำหนิพวกภิกษุฉัพพัคคีย์โดยอเนกปริยายแล้วกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า
ทรงประชุมสงฆ์สอบถามแล้วบัญญัติสิกขาบท
ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งให้ประชุมภิกษุสงฆ์ในเพราะเหตุเป็นเค้ามูลนั้น ในเพราะเหตุแรกเกิดนั้น แล้วทรงสอบถามพวกภิกษุฉัพพัคคีย์ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทราบมาว่าพวกเธอเก็บเอาคำส่อเสียด ไปบอกแก่พวกภิกษุผู้บาดหมางกัน ทะเลาะวิวาทกัน คือ ฟังคำของฝ่ายนี้
End of อนาปัตติวาร