พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · ทุติยปาราชิกสิกขาบท
อนาปัตติวาร
เล่ม ๑Text layerBuddha’s wordsItems ๑๒๕ (Royal Thai)7/8 in ทุติยปาราชิกสิกขาบท4 editions
พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ ทุติยปาราชิกสิกขาบท อนาปัตติวาร (Royal Thai Volume 1 · Mahachula Volume 1 · Mahamakut Volume 2 · Chaloem Phrakiat Volume 1)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 1, pp. 351–351
อนาปัตติวาร
{๑๒๕} [๑๓๑] ภิกษุเหล่านื้ใม่ต้องอาบัติ คือ ภิกษุมีความสำคัญว่าเป็นของของตน ๑ ภิกษุถือเอาด้วยวิสาสะ ๑ ภิกษุถือเอาเป็นของขอยืม ๑ ภิกษุถือเอาทรัพย์อันเปรตครอบครอง ๑ ภิกษุถือเอาทรัพย์อันสัตวัดิรัจฉานครอบครอง ๑ ภิกษุมีความสำคัญว่าเป็นของบังสุกุล ๑ ภิกษุผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑
จบ ปฐมภาณวารในอทินนาทานสิกขาบท
คาถารวมเรื่องวินีตวัตถุ
{๑๒๖} พระอุบาลีเถระชี้แจง เรื่องช่างย้อม ๕ เรื่อง
เรื่องผ้าคลุมเตียง ๔ เรื่อง เรื่องกลางคืน ๕ เรื่อง
เรื่องทรัพย์ที่ภิกษุนำไปเอง ๕ เรื่อง เรื่องตอบตามคำถามนำ ๕ เรื่อง
เรื่องลม ๒ เรื่อง เรื่องศพที่ยังสด ๑ เรื่อง
เรื่องสับเปลี่ยนสลาก ๑ เรื่อง เรื่องเรือนไฟ ๑ เรื่อง
เรื่องเนื้อเดนสัตว์ ๕ เรื่อง เรื่องส่วนไม่มีมูล ๕ เรื่อง
เรื่องข้าวสุกในสมัยข้าวแพง ๑ เรื่อง เรื่องเนื้อในสมัยข้าวแพง ๑ เรื่อง
เรื่องขนมในสมัยข้าวแพง ๑ เรื่อง เรื่องน้ำตาลกรวด ๑ เรื่อง
เรื่องขนมต้ม ๑ เรื่อง เรื่องบริขาร ๕ เรื่อง
เรื่องถุง ๑ เรื่อง เรื่องฟูก ๑ เรื่อง
เรื่องราวจีวร ๑ เรื่อง เรื่องไม่ออกไป ๑ เรื่อง
เรื่องถือวิสาสะฉันของเคี้ยว ๑ เรื่อง เรื่องสำคัญว่าของตน ๒ เรื่อง
เรื่องไม่ลัก ๗ เรื่อง เรื่องลัก ๗ เรื่อง
เรื่องลักของสงฆ์ ๗ เรื่อง เรื่องลักดอกไม้ ๒ เรื่อง
เรื่องพูดตามคำสั่ง ๓ เรื่อง เรื่องนำแก้วมณีล่วงด่านภาษี ๓ เรื่อง
เรื่องปล่อยหมู ๒ เรื่อง เรื่องปล่อยเนื้อ ๒ เรื่อง
End of อนาปัตติวาร