arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ภิกขทายิวรรค

๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘)

เล่ม ๓๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๑๐ (Royal Thai)8/10 in ภิกขทายิวรรค4 editions

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ภิกขทายิวรรค อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 32, pp. 247–248

Page 247

[๔๔] ด้วยการถวายพัดนี้และด้วยการนับถืออันไพบูลย์ ผู้นี้จะไม่เข้า ถึงทุคติเลยในแสนกัป”

[๔๕] ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามเหมือนกัน ว่าสุพพตะ ๓๘ พระองค์ ในกัปที่ ๒๙,๐๐๐ มีพระนามว่ามาลุตะ ๘ พระองค์[๔๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนฬมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นฬมาลิยเถราปทานที่ ๗

๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอาสนุปัฎฐายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาสนะทอง

(ท่านพระอาสนุปัฏฐายกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๑๑๐} [๔๗] ข้าพระองค์เข้าป่าชัฏที่สงัดเงียบ ไร้ความอากูล ได้ถวาย อาสนะทองแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสลี ผู้คงที่[๔๘] ข้าพระองค์ถือดอกไม้กำมือหนึ่งแล้วทำประทักษิณพระองค์เข้าไป เฝ้าพระศาสดาแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือหลีกไป

Page 248

[๔๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ทำตนให้ดับเย็นได้ ถอนภพทั้งหมดได้แล้ว[๕๐] ใน ๑,๘๐๐ กัป ข้าพระองค์ได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะทอง[๕๑] ในกัปที่ ๗๐๐ กัปแต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มี พระนามว่าสันนิพาปกะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอาสนุปัฏฐายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ อาสนุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๘

๙. พิฬาลิทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระพิฬาลิทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายมันมือเสือ

(ท่านพระพิฬาลิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ดังนี้ว่า)

{๑๑๑} [๕๓] ในกาลนั้น เราอยู่บนเครื่องลาดใบไม้ ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ เราอยากอาหารก็นอนเสีย

End of ๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘)