arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · เอกปทุมวรรค

๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘)

เล่ม ๓๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๓๕๐ (Royal Thai)8/10 in เอกปทุมวรรค4 editions

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เอกปทุมวรรค ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)

The Mahamakut edition prints the commentary in the same volumes as the canon, so this text includes commentary.

ไทย (มหามกุฏฯ), vol. 71, pp. 824–825

Page 824

ติณมุฏฐิทายกมณิเถราปทานที่ ๘ (๓๔๘)

ว่าด้วยผลแห่งหญ้ากำมือเดียว

[๓๕๐] มีภูเขาชื่อว่าลัมพกะ อยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ พระ-

สัมพุทธเจ้าพระนามว่า อุปติสสะ เสด็จจงกรมอยู่ในที่แจ้ง.

ในกาลก่อนเราเป็นพรานเนื้ออยู่ (เที่ยวไป) ในป่าใหญ่

ได้พบพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ประเสริฐกว่าเทวดา เป็นสยัมภูผู้ไม่แพ้อะไร ๆ.

ขณะนั้น เรามีจิตเลื่อมใสยิ่งนัก ได้ถวายหญ้ากำมือหนึ่ง

สำหรับประทับนั่ง แด่พระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวงพระองค์นั้น.

ครั้นถวายแด่พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าเทวดาแล้ว ยังจิตให้

เลื่อมใสอย่างยิ่ง ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า แล้วบ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร.

พอเราไปได้ไม่นาน สีหะได้เบียดเบียนเรา เราถูกสีหะ

ทำให้ล้มลงแล้ว ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น.

(เพราะ) กรรมที่เราทำแล้ว ในสำนักของพระพุทธเจ้าผู้

ประเสริฐไม่มีอาสวะ เราได้ไปสู่เทวโลก เหมือนกำลังลูกศรพ้นจากแล่ง.

ในเทวโลกนั้น มีปราสาทงามอันบุญกรรมนิรมิต (ใน

ปราสาทนั้น) มีเครื่องประดับพันหนึ่ง ลูกคลีหนัง ๗ ลูกธงสีเขียว.

Page 825

รัศมีของปราสาทนั้นพุ่งออก ขึ้นไปสูงเหมือนพระจันทร์

เราเกลื่อนกล่นด้วยนางเทพกัญญา เบิกบานด้วยวัตถุกามและกิเลสกาม.

เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จุติจากเทวโลกมาสู่ความ

เป็นมนุษย์แล้ว ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ.

ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ เราได้ถวายที่นั่ง ด้วยทานนั้น

เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งหญ้ากำมือเดียว.

คุณวิเศษเหล่านั้น คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และ

อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว คำสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านั้น ด้วยประการฉะนี้แล.

จบติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

ตินทุกผลทายกเถราปทานที่ ๙ (๓๔๙)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลมะพลับ

[๓๕๑] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้โชติช่วงดังดอกกรรณิการ์ ปราศ-

จากกิเลสธุลี ข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ ประทับนั่งในระหว่างภูเขา.

End of ๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘)