พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · เอกปทุมวรรค
๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒)
เล่ม ๓๒Text layerBuddha’s wordsItems ๓๔๔ (Royal Thai)2/10 in เอกปทุมวรรค4 editions
_______
๒. ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถราปทาน
๒. ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระตีณุปปลมาลิยเถระ
(พระตีณุปปลมาลิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เอกปทุมวรรค ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 32, pp. 382–383 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 32, pp. 522–523
จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ วานโร ตทา
อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ นิสินฺนํ ปพฺพตนฺตเร.
ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นวานรอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ประทับนั่งอยู่ระหว่างภูเขา
โอภาเสนฺตํ ทิสา สพฺพา สาลราชํว ผุลฺลิตํ
ลกฺขณพฺยญฺชนุเปตํ ทิสฺวา อตฺตมโน อหุ. <1222>
ทรงทำทิศทั้งปวงให้สว่างไสว ดังต้นพญาไม้สาละมีดอกบานสะพรั่ง ทรงประกอบด้วยพระลักษณะและอนุพยัญชนะ ครั้นได้เห็นแล้วก็มีความปลื้มใจ
อุทคฺคจิตฺโต สุมโน ปีติยา หฏฺฐมานโส
ตีณิ อุปฺปลปุปฺผานิ มตฺถเก อภิโรปยึ.
ข้าพเจ้ามีจิตเบิกบาน มีใจยินดีร่าเริงด้วยปีติ ได้ใช้ดอกอุบล ๓ ดอกขึ้นบูชาเหนือเศียรเกล้า
ปุปฺผานิ อภิโรเปตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน
สคารโว ภวิตฺวาน <1223> ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.
ครั้นใช้ดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว เคารพนบนอบแล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ
คจฺฉนฺโต ปฏิกุฏิโก วิปฺปสนฺเนน เจตสา
เสลนฺตเร ปปติตฺวา <1224> ปาปุณี ชีวิตกฺขยํ.
เมื่อข้าพเจ้ากำลังเดินกระโหย่งกลับด้วยใจที่ผ่องใส จึงพลัดตกไปในระหว่างภูเขาหิน ถึงความสิ้นชีวิตแล้ว
เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ
ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ.
ด้วยกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
สตานํ ตีณิกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ
สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺตี อโหสหํ.
ข้าพเจ้าได้ครองเทวสมบัติตลอด ๓๐๐ ชาติ และได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ
เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณุปฺปลมาลิโย <1225> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระตีณุปปลมาลิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้
ตีณุปปลมาลิยเถราปทานที่ ๒ จบ
End of ๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒)