พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๔
๑. มิคสิรเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๒๘๘ (Royal Thai)1/10 in วรรคที่ ๔4 editions
_______
๔. จตุตฺถวคฺค
๑. มิคสิรตฺเถรคาถา
๔. จตุตถวรรค
หมวดที่ ๔
๑. มิคสิรเถรคาถา
ภาษิตของพระมิคสิรเถระ
(พระมิคสิรเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๔ มิคสิรเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 299–299 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 362–362
ยโต อหํ ปพฺพชิตฺวา (๑) สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน
วิมุจฺจมาโน อุคฺคจฺฉึ กามธาตุํ อุปจฺจคํ.
- 1ฉ.ม. ปพฺพชิโต
พฺรหฺมุโน เปกฺขมานสฺส ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม
อกุปฺปา เม วิมุตฺตีติ สพฺพสํโยชนกฺขยาติ.
มิคสิโร เถโร.
ต่อแต่นั้น เมื่อเราเพ่งธรรมของพระพุทธเจ้าผู้เป็นดังพรหม
จิตจึงหลุดพ้นและมารู้ชัดว่า ความหลุดพ้นของเราไม่กำเริบ
เพราะความสิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง
End of ๑. มิคสิรเถรคาถา