พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๕
๖. จูฬกเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๐๓ (Royal Thai)6/9 in วรรคที่ ๕4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๕ จูฬกเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 405–405
๖. จูฬกเถรคาถา
สุภาษิตสอนใจ
นัยว่า ท่านพระจูฬกเถระ (เมื่อจะทำตนให้เกิดอุตสาหะในการเจริญกัมมัฏฐาน) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๐๓}[๒๑๑] นกยูงทั้งหลายมีหงอนงาม มีขนหางงาม มีสร้อยคอเขียวงาม มีจะงอยปากงาม ร้องไพเราะ อนึ่ง แม้แผ่นดินใหญ่ นี้ก็มีหญ้าเขียวชะอุ่ม มีนํ้าเอิบอาบ ท้องฟ้าก็มีเมฆงาม
[๒๑๒] ท่านก็มีนํ้าใจเบิกบาน ควรแก่การงาน จงเพ่งฌานที่พระโยคาวจรเพ่งแล้ว จงมีความบากบั่นในพระพุทธศาสนา เป็นอันดี จงบรรลุนิพพานอันเป็นธรรมสูงสุด ขาว สะอาด ผุดผ่อง ละเอียด เห็นได้แสนยาก ซึ่งเป็นบทไม่คลาดเคลื่อนนั้นเถิด
๗. อนูปมเถรคาถา
สุภาษิตสอนใจ
นัยว่า ท่านพระอนูปมเถระ (เมื่อจะข่มจิตของตนที่ซัดส่ายไปในอารมณ์ ต่าง ๆ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๐๔}[๒๑๓] จิตเกิดขึ้นแล้วยินดีเพลิดเพลินอยู่ ถูกกรรมกิเลสยกขึ้น สู่หลาวคือภพนั้น ๆ ท่าน(มีอกุศลจิต)ดำเนินไปเฉพาะแต่ สถานที่ที่มีภพเป็นดังหลาวและกามคุณเป็นดังท่อนไม้
End of ๖. จูฬกเถรคาถา