พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๕
๗. อนูปมเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๐๔ (Royal Thai)7/9 in วรรคที่ ๕4 editions
_______
๗. อนูปมตฺเถรคาถา
๗. อนูปมเถรคาถา
ภาษิตของพระอนูปมเถระ
(พระอนูปมเถระกล่าวสอนตนเองด้วย ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๕ อนูปมเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 305–305 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 371–371
นนฺทมานาคตํ จิตฺตํ สูลมาโรปมานกํ
เตน เตเนว วชสิ เยน สูลํ กลิงฺครํ.
จิตที่มีความเพลิดเพลิน
ถูกกรรมกิเลสยกขึ้นสู่ภพซึ่งเป็นเช่นกับหลาว
ท่านเว้นจากภพที่เรียกว่าหลาว
และกามคุณที่เรียกว่าท่อนไม้นั้น ๆ เสีย
ตาหํ จิตฺตกลึ พฺรูมิ ตํ พฺรูมิ จิตฺตทุพฺภกํ
สตฺถา เต ทุลฺลโภ ลทฺโธ มานตฺเถ มํ นิโยชยีติ.
อนูปโม เถโร.
เรากล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตมีโทษ
กล่าวอกุศลจิตนั้นว่าเป็นจิตประทุษร้าย
พระศาสดาที่บุคคลหาได้โดยยาก ท่านก็ได้แล้ว
ท่านอย่ามาชักชวนเราในทางฉิบหายเลย
End of ๗. อนูปมเถรคาถา