พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ทิฏฐิสังยุต · ทุติยเปยยาล
๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร
เล่ม ๑๗Text layerBuddha’s wordsItems ๔๕๖ (Royal Thai)9/10 in ทุติยเปยยาล4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ทิฏฐิสังยุต ทุติยเปยยาล สุขทุกขีอัตตาสูตร (Royal Thai Volume 17 · Mahachula Volume 17 · Mahamakut Volume 27 · Chaloem Phrakiat Volume 17)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 17, pp. 315–315
๒๔. เอกันตทุกขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่มีทุกข์ส่วนเดียว
{๔๕๕} [๒๔๗] เรื่องเกิดฃึ้นที่พระนครสาวัตถี
... ‘อัตตาที่มีทุกข์โดยส่วนเดียวหลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป...
๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่มีทั้งสุขทั้งทุกข์
{๔๕๖} [๒๔๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
… ‘อัตตาที่มีทั้งสุขทั้งทุกข์หลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป’…
๒๖. อทุกขมสุขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่ไม่มีทุกข์ไม่มีสุข
{๔๕๗} [๒๔๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถามว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่ออะไรหนอ
มีอยู่ เพราะถือมั่นอะไร เพราะยึดมั่นอะไร จึงมีทิฎฐิเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า ‘อัตตาที่ไม่มีทุกข์ไม่มีสุขหลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป’ ดังนี้”
ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรมทั้งหลายของ
พวกข้าพระองค์มีพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นหลัก …”
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อรูปมีอยู่ เพราะถือมั่นรูป เพราะยึดมั่นรูป
จึงมีทิฏฐิเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า ‘อัตตาทีไม่มีทุกข์ไม่มีสุข หลังจากตายไป ย่อมไม่สลายไป’ เมื่อเวทนามีอยู่ ... เมื่อสัญญามีอยู่ ... เมื่อสังขารทั้งหลายมีอยู่ ...
End of ๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร