พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อนมตัคคสังยุตต์ · ทุติยวรรค
๑. ทุคคตสูตร
เล่ม ๑๖Text layerBuddha’s wordsItems ๔๔๓ (Royal Thai)1/10 in ทุติยวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค อนมตัคคสังยุตต์ ทุติยวรรค ทุคคตสูตร (Royal Thai Volume 16 · Mahachula Volume 16 · Mahamakut Volume 26 · Chaloem Phrakiat Volume 16)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 16, pp. 253–253
๒. ทุติยวรรค
๑. ทุคคตสูตร
ว่าด้วยการมองคนจน
{๔๔๓}[๑๓๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน
อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ณ ที่นั้นแล พระผู้มี
พระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้
เมื่อเหล่าสัตว์ผู้มีอวิชชาเป็นที่กางกั้น มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้ เวียนว่าย
ตายเกิดอยู่ ที่สุดเบื้องต้นย่อมไม่ปรากฏ ... เธอทั้งหลายเห็นบุคคลใด
เป็นคนยากจน ประกอบด้วยความพิการ พึงลงสันนิษฐานในบุคคลนี้ว่า ‘เราทั้งหลายก็เคยเสวยทุกข์เห็นปานนี้มาแล้วโดยกาลนานอย่างนี้,ข้อนั้นเพราะเหตุไร
เพราะว่าสังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ ... เพียงพอที่จะ
หลุดพ้นในสังขารทั้งปวงกัน” (๑)
๒. สุขิตสูตร
ว่าด้วยการมองคนมั่งมี
{๔๔๔}[๑๓๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
สังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ เมื่อเหล่าสัตว์ผู้มีอวิชชาเป็นที่กางกั้น มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้ เวียนว่ายตายเกิดอยู่ ที่สุดเบื้องต้นย่อมไม่ปรากฏ ... เธอทั้งหลายเห็นบุคคลใดเพียบพร้อมด้วยความสุข ได้รับประคบประหงมอย่างดี พึงลงสันนิษฐานในบุคคลนี้ว่า ‘เราทั้งหลายก็เคย
End of ๑. ทุคคตสูตร