arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อภิสมัยสังยุตต์ · อภิสมยวรรค

๕. ปฐวีสูตร ที่ ๑

เล่ม ๑๖

Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๙–๓๒๐ (Royal Thai)5/11 in อภิสมยวรรค4 editions

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค อภิสมัยสังยุตต์ อภิสมยวรรค ปฐวีสูตร ที่ ๑ (Royal Thai Volume 16 · Mahachula Volume 16 · Mahamakut Volume 26 · Chaloem Phrakiat Volume 16)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 16, pp. 185–186

Page 185

เป็นไฉน ระหว่างน้ำในที่บรรจบกันซึ่งหมดไปสิ้นไปกับน้ำที่ยังเหลืออยู่ ๒ -๓หยด อย่างไหนจะมากกว่ากัน’

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ น้ำที่ไหลมาบรรจบ

กันซึ่งหมดไปสิ้นไปนี้แลมากกว่า น้ำที่ยังเหลืออยู่ ๒-๓ หยดมีประมาณน้อยน้ำที่เหลืออยู่ ๒-๓ หยดเมื่อเทียบกับน้ำที่ไหลมาบรรจบกันซึ่งหมดไปสิ้นไปแล้วไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”

{๓๑๘}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จ

ประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๔)

๕. ปฐวีสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนดิน ๗ ก้อนกับแผ่นดินใหญ่

{๓๑๙}[๗๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษพึงวาง

ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนไว้บนแผ่นดินใหญ่ เธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้นั้นกับแผ่นดินใหญ่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แผ่นดินใหญ่นี้แล

มากกว่า ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้มีประมาณน้อย

ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่แล้วไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”

{๓๒๐}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๕)

Page 186

๖. ทุติยปฐวีสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยเมล็ดกระเบากับแผ่นดินใหญ่ สูตรที่ ๒

{๓๒๑}[๗๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แผ่นดินใหญ่

พึงถึงความหมดไปสิ้นไป เหลือแต่ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อน เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างแผ่นดินใหญ่ที่หมดไปสิ้นไปกับก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แผ่นดินใหญ่ที่หมด

ไปสิ้นไปนี้แลมากกว่า ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่มี

ประมาณน้อย ก้อนดินเท่าเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่ที่หมดไปสิ้นไปแล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐ ”

{๓๒๒}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๖)

๗. สมุททสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยนํ้า ๒- ๓ หยดกับนํ้าในมหาสมุทร

{๓๒๓}[๘๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษวักนํ้า

๒-๓ หยดขึ้นจากมหาสมุทร เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างนํ้า ๒-๓ หยดที่บุรุษวักขึ้นมากับนํ้าในมหาสมุทร อย่างไหนจะมากกว่ากัน”