พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อภิสมัยสังยุตต์ · อภิสมยวรรค
๘. สมุททสูตร ที่ ๒
เล่ม ๑๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๒๕–๓๒๖ (Royal Thai)8/11 in อภิสมยวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค อภิสมัยสังยุตต์ อภิสมยวรรค สมุททสูตร ที่ ๒ (Royal Thai Volume 16 · Mahachula Volume 16 · Mahamakut Volume 26 · Chaloem Phrakiat Volume 16)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 16, pp. 187–188
ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ นํ้าในมหาสมุทรนี้
แลมากกว่า นํ้า ๒-๓ หยดที่บุรุษวักขึ้นมามีประมาณน้อย นํ้า ๒-๓ หยดที่บุรุษวักขึ้นมาเมื่อเทียบกับนํ้าในมหาสมุทรแล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”
{๓๒๔}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๗)
๘. ทุติยสมุททสูตร
ว่าด้วยอุปมาด้วยน้ำ๒ -๓หยดกับนํ้าในมหาสมุทร สูตรที่ ๒
{๓๒๕}[๘๑] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มหาสมุทร
พึงถึงความหมดไปสิ้นไป ยังเหลือนํ้าอยู่ ๒-๓ หยด เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างนํ้าในมหาสมุทรที่หมดไปสิ้นไปกับนํ้า ๒-๓ หยดที่ยังเหลืออยู่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”
ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ นํ้าในมหาสมุทรที่
หมดไปสิ้นไปนี้แลมากกว่า น้ำ ๒-๓ หยดที่เหลืออยู่มีประมาณน้อย นํ้า๒-๓ หยดที่เหลืออยู่เมื่อเทียบกับนํ้าในมหาสมุทรที่หมดไปสิ้นไปแล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”
{๓๒๖}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๘)
๙. ปัพพตสูตร
ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์
{๓๒๗}[๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษพึงวางก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนไว้ที่ขุนเขาหิมวันต์ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้กับขุนเขาหิมวันต์ อย่างไหนจะมากกว่ากัน,,
ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขุนเขาหิมวันต์นี้แลมากกว่า ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้มีประมาณน้อย ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้เมื่อเทียบกับขุนเขาหิมวันต์แล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”
{๓๒๘}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๙)
๑๐. ทุติยปัพพตสูตร
ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์ สูตรที่ ๒
{๓๒๙}[๘๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี...
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ขุนเขา
หิมวันต์พึงถึงความหมดไปสิ้นไป ยังเหลือก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาดอยู่ ๗ก้อน เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างขุนเขาหิมวันต์ที่หมดไปสิ้นไป กับก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”
End of ๘. สมุททสูตร ที่ ๒