พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มัคคสังยุต · ปฏิปัตติวรรค
ปฏิปัตติสูตร
เล่ม ๑๙Text layerBuddha’s wordsItems ๘๙–๙๑ (Royal Thai)1/10 in ปฏิปัตติวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต ปฏิปัตติวรรค ปฏิปัตติสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 30 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 19, pp. 30–30
๔. ปฎิปัตติวรรค
๑. ปฐมปฏิปัตติสูตร
ว่าด้วยมิจฉาปฏิบัติ - สัมมาปฏิบัติ
{๘๙} [๓๑] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงข้อปฏิบัติผิดและข้อปฏิบัติชอบแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟังเรื่องนั้น”
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย {๙๐} ก็ข้อปฏิบัติผิดเป็นไฉน คือ มิจฉาทิฏฐิ ... มิจฉาสมาธิ นี้เรียกว่าข้อปฏิบัติผิด
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย {๙๑} ก็ข้อปฏิบัติชอบเป็นไฉน คือ สัมมาทิฏฐิ ... สัมมาสมาธิ นี้เรียกว่าข้อปฏิบัติชอบ”
๒. ทุติยปฏิปัตติสูตร
ว่าด้วยบุคคลผู้ปฏิบัติผิด - ปฏิบัติชอบ
{๙๒} [๓๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงบุคคลผู้ปฏิบัติผิดและบุคคลผู้ปฏิบัติชอบแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟังเรื่องนั้นดูก่อนภิกษุทั้งหลาย {๙๓} ก็บุคคลผู้ปฏิบัติผิดเป็นไฉน คือ บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้มีมิจฉาทิฏฐิ ... มีมิจฉาสมาธิ บุคคลนี้เรียกว่า ผู้ปฏิบัติผิดดูก่อนภิกษุทั้งหลาย {๙๔} ก็บุคคลผู้ปฏิบัติชอบเป็นไฉน คือ บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้มีสัมมาทิฏฐิ ... มีสัมมาสมาธิ บุคคลนี้เรียกว่าผู้ปฏิบัติชอบ”
End of ปฏิปัตติสูตร