arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มัคคสังยุต · พลกรณียวรรค

เมฆสูตร ที่ ๒

เล่ม ๑๙

Text layerBuddha’s wordsItems ๒๘๖–๒๘๗ (Royal Thai)12/15 in พลกรณียวรรค4 editions

๙. ทุติยเมฆสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยเมฆฝน สูตรที่ ๒

ว่าด้วยอุปมาด้วยเมฆฝน สูตรที่ ๒

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต พลกรณียวรรค เมฆสูตร ที่ ๒ (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 30 · Chaloem Phrakiat Volume 19)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 19, pp. 86–86

The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

“ภิกษุทั้งหลาย ลมมรสุมพัดเอาเมฆฝนก้อนใหญ่ที่เกิดขึ้นให้อันตรธานหายไป ในระหว่าง แม้ฉันใด ภิกษุก็ฉันนั้นเหมือนกัน เมื่อเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำ อริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากย่อมทำบาปอกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้อันตรธาน สงบไปในระหว่างภิกษุเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากย่อมทำบาป

อกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้อันตรธานสงบไปในระหว่าง อย่างไร

คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เจริญสัมมาทิฏฐิ ฯลฯ

๘. เจริญสัมมาสมาธิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไป ในโวสสัคคะ

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มาก ย่อมทำบาปอกุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว ๆ ให้อันตรธานสงบไปในระหว่าง อย่างนี้แล”

ทุติยเมฆสูตรที่ ๙ จบ