พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โสตาปัตติสังยุต · มหาปัญญวรรค
๑๒. ติกขปัญญสูตร
เล่ม ๑๙Text layerBuddha’s wordsItems ๑๖๕๒ (Royal Thai)12/13 in มหาปัญญวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุต มหาปัญญวรรค ติกขปัญญสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
The Mahamakut edition prints the commentary in the same volumes as the canon, so this text includes commentary.
ไทย (มหามกุฏฯ), vol. 31, pp. 401–402
๑๐. หาสปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาร่าเริง
[๑๖๕๐] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาร่าเริง ...
จบหาสปัญญสูตรที่ ๑๐
๑๑. ชวนปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาไว
[๑๖๕๑] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาไว ...
จบชวนปัญญสูตรที่ ๑๑
๑๒. ติกขปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญากล้า
[๑๖๕๒] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาคมกล้า ...
จบติกขปัญญสูตรที่ ๑๒
๑๓. นิพเพธิกปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาชำแรกกิเลส
[๑๖๕๓] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้ว วาระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญา เป็นเครื่องชำแรกกิเลส ธรรม ๔ ประการเป็นไฉน คือ การคบสัตบุรุษ ๑. การฟังสัท-ธรรม ๑ การกระทำไว้ในใจโดยแยบคาย ๑ การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ๑ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑ ประการนี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาเป็นเครื่องชำแรกกิเลส.
จบนิพเพธิกปัญญสูตรที่ ๑๓
จบมหาปัญญวรรคที่ ๗
End of ๑๒. ติกขปัญญสูตร