พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · สมาธิวรรค
สมาธิสูตร
เล่ม ๑๙Text layerBuddha’s wordsItems ๑๖๕๔ (Royal Thai)1/10 in สมาธิวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต สมาธิวรรค สมาธิสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 19, pp. 599–599
๑๒. สัจจสังยุต
๑. สมาธิวรรค
๑. สมาธิสูตร
ว่าด้วยผู้มีใจตั้งมั่นย่อมรู้ตามความเป็นจริง
{๑๖๕๔} [๑๐๗๑] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเจริญสมาธิ ภิกษุผู้มีใจตั้งมั่นแล้วย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริง ย่อมรู้ประจักษ์อะไรตามความเป็นจริง ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ นี้ <*> ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา’ เธอทั้งหลายจงเจริญสมาธิ ภิกษุผู้มีใจตั้งมั่นแล้ว ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงทำความเพียรเพื่อรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ นี้ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินิปฏิปทา”
๒. ปฏิสัลลานสูตร
ว่าด้วยผู้หลีกเร้นอยู่ย่อมรู้ตามความเป็นจริง
{๑๖๕๕} [๑๐๗๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงถึงความประกอบในการหลีกเร้นอยู่ ภิกษุผู้หลีกเร้นอยู่ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริง ย่อมรู้ประจักษ์อะไรตามความเป็นจริง ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ นี้ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา’ เธอทั้งหลายจงถึง
- นี้ - ผู้รวบรวม
End of สมาธิสูตร