พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · อภิสมยวรรค
ปฐวีสูตร ที่ ๑
เล่ม ๑๙Text layerBuddha’s wordsItems ๑๗๕๑ (Royal Thai)5/10 in อภิสมยวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต อภิสมยวรรค ปฐวีสูตร ที่ ๑ (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 19, pp. 654–654
๕. ปฐมมหาปฐวีสูตร
ว่าด้วยเปรียบทุกข์ที่ยังเหลือเท่ากับก้อนดิน
{๑๗๕๑} [๑๑๒๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนมีชายคนหนึ่งเก็บก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบา ๗ ก้อนจากแผ่นดินใหญ่ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาที่เขาเก็บไว้ ๗ ก้อน กับแผ่นดินใหญ่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ แผ่นดินใหญ่มากกว่าก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาที่เขาเก็บไว้ ๗ ก้อนมีประมาณน้อย เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่ ก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาที่เขาเก็บไว้ ๗ ก้อนย่อมไม่ถึงแม้การนับ แม้การเปรียบเทียบ หรือแม้ส่วนเสี้ยว”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ทุกข์ของบุคคลผู้เป็นอริยสาวก ... เธอทั้งหลายพึงทำความเพียรเพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ... นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา”
๖. ทุติยมหาปฐวีสูตร
ว่าด้วยเปรียบทุกข์ที่หมดไปเท่ากับแผ่นดิน
{๑๗๕๒} [๑๑๒๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แผ่นดินใหญ่พึงถึงความสิ้นไปหมดไปยังเหลือก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาอยู่ ๗ ก้อน เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างแผ่นดินใหญ่ที่สิ้นไปหมดไป กับก้อนดินขนาดเมล็ดกระเบาที่ยังเหลืออยู่ ๗ ก้อน อย่างไหนจะมากกว่ากัน”
End of ปฐวีสูตร ที่ ๑