พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค
๕. สกมานสูตร
เล่ม ๑๕Text layerBuddha’s wordsItems ๓๒–๓๓ (Royal Thai)5/10 in นันทนวรรค4 editions
๕. สณมานสุตฺต
๕. สณมานสูตร
ว่าด้วยเสียงป่าครวญ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค สกมานสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 24 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 15, pp. 8–8 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 15, pp. 14–14
ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ (๑) ตํ ภยํ ปฏิภาติ มนฺติ.
ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ สา รติ ปฏิภาติ มนฺติ.
- 1ก. มหารญฺญํ
เทวดากล่าวว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ากลัวแก่ข้าพเจ้า
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ายินดีแก่เรา
สณมานสูตรที่ ๕ จบ
- 1ดูเทียบคาถาข้อ ๒๓๒ หน้า ๓๓๓ ในเล่มนี้
End of ๕. สกมานสูตร