พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · วนสังยุต
๑๒. มัชฌันติกสูตร
เล่ม ๑๕Text layerBuddha’s wordsItems ๗๙๑–๗๙๒ (Royal Thai)12/14 in วนสังยุต4 editions
๑๒. มชฺฌณฺหิกสุตฺต
๑๒. มัชฌัณหิกสูตร
ว่าด้วยเวลาเที่ยงวัน
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค วนสังยุต มัชฌันติกสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 25 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 15, pp. 245–245 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 15, pp. 333–333
เอกํ สมยํ อญฺญตโร ภิกฺขุ โกสเลสุ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. อถ โข ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา เยน โส ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ตสฺส ภิกฺขุโน สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ
“ฐิเต มชฺฌณฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ (๑) ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ ตํ ภยํ ปฏิภาติ มํ.
ฐิเต มชฺฌณฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ๕ ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ สา รติ ปฏิภาติ มนฺ”ติ.
- 1ก. สนฺนิสินฺเนสุ
สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล ครั้งนั้น
เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น เข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของภิกษุนั้นว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ากลัวแก่ข้าพเจ้า
ภิกษุนั้นกล่าวคาถานี้ว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ายินดีแก่เรา๑
มัชฌัณหิกสูตรที่ ๑๒ จบ
- 1ดูเทียบคาถาข้อ ๑๕ หน้า ๑๔ ในเล่มนี้
End of ๑๒. มัชฌันติกสูตร