arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · จิตตคหปติปุจฉาสังยุตต์

๔. มหกสูตร

เล่ม ๑๘

Text layerBuddha’s wordsItems ๕๕๔–๕๕๗ (Royal Thai)4/10 in จิตตคหปติปุจฉาสังยุตต์4 editions

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค จิตตคหปติปุจฉาสังยุตต์ มหกสูตร (Royal Thai Volume 18 · Mahachula Volume 18 · Mahamakut Volume 29 · Chaloem Phrakiat Volume 18)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 18, pp. 386–388

Page 386

๔. มหกปาฏิหาริยสูตร

ว่าด้วยปาฏิหาริย์ของพระมหกะ

{๕๕๔} [๓๔๖] สมัยหนึ่ง ภิกษุผู้เถระมากรูปด้วยกันอยู่ที่อัมพาฏกวัน ใกล้ราวป่ามัจฉิกาสณฑ์ ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีได้เข้าไปหาภิกษุผู้เถระเหล่านั้น ครั้นแล้วได้นมัสการ นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้อาราธนาว่า “ข้าแต่ท่านผู้เจริญทั้งหลาย ขอพระเถระทั้งหลายได้โปรดรับฉันภัตตาหารที่โรงวัวของกระผมในวันพรุ่งนี้ด้วยเถิด” ภิกษุผู้เถระทั้งหลายได้รับอาราธนาโดยดุษณีภาพ ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีทราบการรับอาราธนาของภิกษุผู้เถระทั้งหลายแล้วลุกจากที่นั่ง กราบนมัสการ ทำประทักษิณแล้วจากไป{๕๕๕} ครั้งนั้นแล พอล่วงราตรีนั้นไปเป็นเวลาเช้า ภิกษุผู้เถระทั้งหลายครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร พากันเข้าไปยังโรงวัวของจิตตคฤหบดี แล้วนั่งบนอาสนะที่ปูลาดไว้ถวาย

ลำดับนั้นแล จิตตคฤหบดีได้อังคาสภิกษุผู้เถระทั้งหลายให้อิ่มหนำด้วยข้าวปายาสเจือด้วยเนยใสอันประณีตด้วยมือของตนแล้ว ครั้งนั้นแล ภิกษุผู้เถระทั้งหลายฉันเสร็จลดมือจากบาตรแล้ว ลุกจากอาสนะกลับไป แม้จิตตคฤหบดีได้สั่งการพวกทาสกรรมกรไว้ว่า “พวกท่านจงจัดการ ส่วนที่เหลือ” แล้วได้ตามไปส่งภิกษุผู้เถระทั้งหลายข้างหลัง ๆ

ก็สมัยนั้นแลมีความร้อนจัด ภิกษุผู้เถระทั้งหลายมีกายที่คล้ายกับกะปลกกะเปลี้ยเดินไป ทั้งที่ได้ฉันโภชนะอิ่มแล้ว

{๕๕๖} ก็สมัยนั้นแล ท่านพระมหกะเป็นผู้ใหม่กว่าทุกรูปในภิกษุสงฆ์หมู่นั้น ครั้งนั้นแล ท่านพระมหกะได้พูดกะพระเถระผู้เป็นประธานว่า “ข้าแต่ท่านผู้เจริญ จะเป็นการดีทีเดียวที่พึงมีลมเย็นพัดมา พึงมีแดดอ่อน และพึงมีฝนโปรยลงมาเป็นเม็ด ๆ”

Page 387

พระเถระก็กล่าวรับว่า “ท่านมหกะ จะเป็นการดีทีเดียวที่พึงมีลมเย็นพัดมา พึงมีแดดอ่อน และพึงมีฝนโปรยลงมาเป็นเม็ด ๆ”

ลำดับนั้น ท่านพระมหกะ จึงได้บันดาลอิทธาภิสังขาร ให้มีลมเย็นพัดมา มีแดดอ่อน และให้มีฝนโปรยลงมาเป็นเม็ด ๆ

{๕๕๗} ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีได้คิดว่า “ภิกษุผู้ใหม่กว่าทุกรูปในภิกษุสงฆ์หมู่นี้เป็นผู้มีฤทธานุภาพเห็นปานนี้ทีเดียว”

ลำดับนั้นแล ท่านพระมหกะไปถึงอารามแล้วได้ถามพระเถระผู้เป็นประธานว่า “ข้าแต่ท่านผู้เจริญ การบันดาลอิทธาภิสังขารเท่านี้เป็นการเพียงพอหรือ”

พระเถระผู้เป็นประธานได้กล่าวว่า “ท่านมหกะ การบันดาลอิทธาภิสังขารเท่านี้เป็นการเพียงพอ ท่านมหกะ การบันดาลอิทธาภิสังขารเพียงเท่านี้เป็นอันท่านทำแล้ว เป็นอันท่านบูชาแล้ว”ครั้งนั้นแล ภิกษุผู้เถระทั้งหลายได้ไปตามที่อยู่ แม้ท่านมหกะก็ได้ไปยังที่อยู่ของตน

ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีเข้าไปหาท่านพระมหกะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้นมัสการ นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ขอร้องว่า “ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอพระคุณเจ้ามหกะจงแสดงอิทธิปาฏิหาริย์ที่เป็นอุตตริมนุสสธรรมแก่กระผมด้วยเถิด”ท่านพระมหกะพูดว่า “ดูก่อนคฤหบดี ถ้าเช่นนั้น ท่านจงปูผ้าห่มที่ระเบียงแล้วจงเอาฟ่อนหญ้ามาโปรยลงที่ผ้านั้น” จิตตคฤหบดีรับคำท่านพระมหกะแล้วได้ปูผ้าห่มที่ระเบียง แล้วเอาฟ่อนหญ้ามาโปรยลงที่ผ้านั้น

Footnotes (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑อิทธาภิสังขาร การปรุงแต่งฤทธิ์ หมายถึงการแสดงฤทธิ์ด้วยอำนาจฌาน (สํ.สฬา.อ. ๑๕๓)
Page 388

ลำดับนั้นแล ท่านพระมหกะได้เข้าไปสู่วิหาร ใส่ลูกดาลแล้วได้บันดาลอิทธาภิสังขารโดยให้เปลวไฟแลบออกมาทางช่องลูกดาลและระหว่างลูกดาลไหม้หญ้า แต่ไม่ไหม้ผ้าห่ม ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีได้สลัดผ้าห่มแล้วสลดใจเกิดขนลุกชูชัน ได้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง

ลำดับนั้น แลท่านพระมหกะได้ออกจากวิหารมาได้ถามจิตตคฤหบดีว่า “ดูก่อนคฤหบดี การบันดาลอิทธาภิสังขารเท่านี้เป็นการเพียงพอหรือยัง”

จิตตคฤหบดีได้กล่าวว่า “ท่านมหกะผู้เจริญ การบันดาลอิทธาภิสังขาร เท่านี้เป็นการเพียงพอ ท่านมหกะผู้เจริญ การบันดาลอิทธาภิสังขารเพียงเท่านี้เป็นอันท่านทำแล้ว เป็นอันท่านบูชาแล้ว ขอพระคุณเจ้ามหกะจงชอบใจอัมพาฏกวันอันเป็นที่น่ารื่นรมย์ใกล้ราวป่ามัจฉิกาสณฑ์เถิด กระผมจักบำรุงด้วยจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชบริขาร”ท่านพระมหกะได้กล่าวว่า “ท่านพูดดี คฤหบดี” ต่อมาท่านพระมหกะได้เก็บเสนาสนะ ถือบาตรจีวรเดินทางออกจากราวป่าชื่อมัจฉิกาสณฑ์ ไม่ได้กลับมาอีกเหมือนกับภิกษุอื่นที่เดินทางจากไป

๕. ปฐมกามภูสูตร

ว่าด้วยพระกามภูถามปัญหาเรื่องรถคือร่างกาย

{๕๕๘} [๓๔๗] สมัยหนึ่ง ท่านพระกามภูอยู่ที่อัมพาฏกวัน ใกล้ราวป่ามัจฉิกาสณฑ์ ครั้งนั้นแล จิตตคฤหบดีได้เข้าไปหาท่านพระกามภูถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้นมัสการแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง จิตตคฤหบดีนั่งเรียบร้อยแล้ว ท่านพระกามภูได้กล่าวว่า “ดูก่อนคฤหบดี พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระคาถาประพันธ์ไว้ดังนี้ว่า