พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต ทุติยปัณณาสก์ · อวิชชาวรรค
๖. อนุสัยสูตร ที่ ๑
เล่ม ๑๘Text layerBuddha’s wordsItems ๖๑ (Royal Thai)6/10 in อวิชชาวรรค4 editions
๖. อนุสยปหานสูตร
ว่าด้วยการละอนุสัย
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต ทุติยปัณณาสก์ อวิชชาวรรค อนุสัยสูตร ที่ ๑ (Royal Thai Volume 18 · Mahachula Volume 18 · Mahamakut Volume 28 · Chaloem Phrakiat Volume 18)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 18, pp. 48–48
The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
ภิกษุทั้งหลายได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ บุคคลเมื่อรู้เห็นอย่างไรจึงจะละอนุสัย ได้” ฯลฯ
อนุสยปหานสูตรที่ ๖ จบ
Footnotes (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- 1อนุสัย ในที่นี้ได้แก่ อนุสัย ๗ (กามราคะ ความติดใจในกาม, ปฏิฆะ ความกระทบกระทั่งในใจ, ทิฏฐิ ความเห็นผิด, วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัย, มานะ ความถือตัว, ภวราคะ ความติดใจในภพ, อวิชชา ความไม่รู้จริง) (สํ.สฬา.อ. ๓/๕๓-๖๒/๑๔)
End of ๖. อนุสัยสูตร ที่ ๑