arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ · อรัญญวรรค

๔. โสสานิกสูตร

เล่ม ๒๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๘๔ (Royal Thai)4/10 in อรัญญวรรค4 editions

๔. โสสานิกสุตฺต

๔. โสสานิกสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ อรัญญวรรค โสสานิกสูตร (Royal Thai Volume 22 · Mahachula Volume 22 · Mahamakut Volume 36 · Chaloem Phrakiat Volume 22)

บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 22, pp. 208–208 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 22, pp. 311–311

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปญฺจิเม ภิกฺขเว โสสานิกา. กตเม ปญฺจ? มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา โสสานิโก โหติ? ฯเปฯ อิทมตฺถิตยฺเญว นิสฺสาย โสสานิโก โหติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ โสสานิกาติ. จตุตฺถํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกนี้

ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกไหนบ้าง คือ

๑. ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร เพราะโง่เขลา เพราะหลงงมงาย

ฯลฯ

๕. ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร เพราะอาศัยความมักน้อย ความสันโดษ ความขัดเกลา ความสงัด ความต้องการด้วยข้อปฏิบัติอันงามเช่นนี้ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่ป่าช้าเป็นวัตร ๕ จำพวกนี้แล

โสสานิกสูตรที่ ๔ จบ