พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต วรรคที่ไม่ได้สงเคราะห์เข้าในปัณณาสก์ · จาลวรรค
อลํสูตรที่ ๑
เล่ม ๒๓Text layerBuddha’s wordsItems ๑๕๒ (Royal Thai)2/17 in จาลวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต วรรคที่ไม่ได้สงเคราะห์เข้าในปัณณาสก์ จาลวรรค อลํสูตรที่ ๑ (Royal Thai Volume 23 · Mahachula Volume 23 · Mahamakut Volume 37 · Chaloem Phrakiat Volume 23)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 23, pp. 375–375
๒. อลังสูตร
ว่าด้วยผู้สามารถที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลตนและคนอื่น
{๑๕๒} [๖๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๖ ประการ เป็นผู้สามารถในการปฏิบัติเพื่อเกื้อกูลทั้งแก่ตนเองและแก่ผู้อื่น ธรรม ๖ ประการ คืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) เป็นผู้มีความเข้าใจได้เร็วในกุศลธรรมทั้งหลาย
(๒) เป็นผู้ทรงจำธรรมที่ได้ฟังแล้ว
(๓) เป็นผู้พิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำแล้ว
(๔) เป็นผู้รู้ทั่วถึงอรรถรู้ทั่วถึงธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม
(๕) เป็นผู้มีวาจางาม กล่าวถ้อยคำไพเราะ ประกอบด้วยวาจาของชาวเมือง อันสละสลวย ไม่มีโทษ ให้รู้เรื่องได้
(๖) เป็นผู้ชี้แจงเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงได้
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๖ ประการนี้แล เป็นผู้สามารถในการปฏิบัติเพื่อเกื้อกูลทั้งแก่ตนเองและแก่ผู้อื่น (๑)
{๑๕๓} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการเป็นผู้สามารถ ในการปฏิบัติเพื่อเกื้อกูลทั้งแก่ตนเองและแก่ผู้อื่น ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ไม่เป็นผู้มีความเข้าใจได้เร็วในกุศลธรรมทั้งหลาย แต่เป็นผู้ทรงจำธรรมที่ได้ฟังแล้ว
(๒) เป็นผู้พิจารณาเนื้อความแห่งธรรมที่ทรงจำแล้ว
(๓) เป็นผู้รู้ทั่วถึงอรรถรู้ทั่วถึงธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม
(๔) เป็นผู้มีวาจางาม กล่าวถ้อยคำไพเราะ ประกอบด้วยวาจาของชาวเมืองอันสละสลวย ไม่มีโทษ ให้รู้เรื่องได้
End of อลํสูตรที่ ๑