arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกาทสกนิบาต · นิสสายวรรค

พยสนสูตร

เล่ม ๒๔

Text layerBuddha’s wordsItems ๒๑๓ (Royal Thai)6/10 in นิสสายวรรค4 editions

๖. พยสนสูตร

ว่าด้วยความพินาศ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกาทสกนิบาต นิสสายวรรค พยสนสูตร (Royal Thai Volume 24 · Mahachula Volume 24 · Mahamakut Volume 38 · Chaloem Phrakiat Volume 24)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 24, pp. 397–398

The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดก็ตามด่าบริภาษ เพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ว่า ร้ายพระอริยะ เป็นไปได้ ที่ภิกษุนั้นจะถึงความพินาศอย่าง ๑ ใน ๑๑ อย่างความพินาศ ๑๑ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่บรรลุธรรมที่ยังไม่ได้บรรลุ

๒. เสื่อมจากธรรมที่ได้บรรลุแล้ว

๓. สัทธรรมของภิกษุนั้นย่อมไม่ผ่องแผ้ว

๔. เป็นผู้เข้าใจผิดว่าได้บรรลุสัทธรรม

๕. เป็นผู้ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์

๖. ต้องอาบัติที่เศร้าหมองอย่างใดอย่างหนึ่ง

๗. บอกคืนสิกขากลับมาเป็นคฤหัสถ์

๘. เป็นโรคร้ายแรง

๙. ถึงความวิกลจริต หรือจิตฟุ้งซ่าน

๑๐. หลงลืมสติมรณภาพ

๑๑. หลังจากมรณภาพแล้วจะไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดก็ตามด่าบริภาษเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ว่าร้ายพระ อริยะ เป็นไปได้ที่ภิกษุนั้นจะถึงความพินาศอย่าง ๑ ใน ๑๑ อย่างภิกษุใดก็ตามด่าบริภาษเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ว่าร้ายพระอริยะ เป็นไปไม่ ได้เลยที่ภิกษุนั้นจะไม่ถึงความพินาศอย่าง ๑ ใน ๑๑ อย่างความพินาศ ๑๑ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่บรรลุธรรมที่ยังไม่ได้บรรลุ

๒. เสื่อมจากธรรมที่ได้บรรลุแล้ว

๓. สัทธรรมของภิกษุนั้นย่อมไม่ผ่องแผ้ว

๔. เป็นผู้เข้าใจผิดว่าได้บรรลุสัทธรรม

๕. เป็นผู้ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์

๖. ต้องอาบัติที่เศร้าหมองอย่างใดอย่างหนึ่ง

๗. บอกคืนสิกขากลับมาเป็นคฤหัสถ์

๘. เป็นโรคร้ายแรง

๙. ถึงความวิกลจริต หรือจิตฟุ้งซ่าน

๑๐. หลงลืมสติมรณภาพ

๑๑. หลังจากมรณภาพแล้วจะไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุใดก็ตามด่าบริภาษเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ว่าร้าย พระอริยะ เป็นไปไม่ได้เลยที่ภิกษุนั้นจะไม่ถึงความพินาศอย่าง ๑ ใน ๑๑ อย่าง

พยสนสูตรที่ ๖ จบ

Footnotes (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. 1บริภาษ ในที่นี้หมายถึงกล่าวโทษว่า “ท่านเป็นโจร ท่านเป็นคนพาล ท่านเป็นคนหลง ท่านเป็นขโมย” (วิ.มหา. ๑/๙๒/๖๒)
  2. 2เป็นไปได้ ในที่นี้หมายถึงยอมรับฐานะ(เหตุ)ที่ให้เป็นไปได้ (องฺ.เอกก.อ. ๑/๒๖๘/๔๐๒)