พระวินัยปิฎก ปริวาร · ภิกขุนีวิภังค์ ๑๖ มหาวาร
สมถวารที่ ๗
เล่ม ๘ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๒๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๕/๑๙ ในภิกขุนีวิภังค์ ๑๖ มหาวารมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก ปริวาร ภิกขุนีวิภังค์ ๑๖ มหาวาร สมถวารที่ ๗ (ฉบับหลวง เล่ม ๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๑๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๘ หน้า ๒๘๕–๒๘๖
๖. อธิกรณวาร
{๘๒๒} [๒๕๔] ถาม : อาบัติเพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกายเป็นอธิกรณ์อะไร บรรดาอธิกรณ์ ๔
ตอบ : อาบัติเพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกายเป็นอาปัตตาธิกรณ์ บรรดาอธิกรณ์ ๔
ถาม : อาบัติเพราะปัจจัยคือขอนมเปรี้ยวมาฉันเป็นอธิกรณ์อะไร บรรดาอธิกรณ์ ๔
ตอบ : อาบัติเพราะปัจจัยคือขอนมเปรี้ยวมาฉันเป็นอาปัตตาธิกรณ์ บรรดาอธิกรณ์ ๔
จบ อธิกรณวารที่ ๖
๗. สมถวาร
{๘๒๓} [๒๕๕] ถาม : อาบัติเพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกายระงับด้วยสมถะเท่าไร บรรดาสมถะ ๗
ตอบ : อาบัติเพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกายระงับด้วยสมถะ ๓ บรรดาสมถะ ๗ คือ ด้วยสัมมุขาวินัยกับปฏิญญาตกรณะก็มี ด้วยสัมมุขาวินัยกับติณวัตถารกะก็มีถาม : อาบัติเพราะปัจจัยคือขอนมเปรี้ยวมาฉันระงับด้วยสมถะเท่าไร บรรดาสมถะ ๗
ตอบ : อาบัติเพราะปัจจัยคือขอนมเปรี้ยวมาฉันระงับด้วยสมถะ ๓ บรรดาสมถะ ๗ คือ ด้วยสัมมุขาวินัยกับปฏิญญาตกรณะก็มี ด้วยสัมมุขาวินัยกับติณวัตถารกะก็มี
จบ สมถวารที่ ๗
๘. สมุจจยวาร
{๘๒๔} [๒๕๖] ถาม : เพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกาย ภิกษุ ภิกษุณี ต้องอาบัติเท่าไร
ตอบ : เพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกาย ภิกษุภิกษุณีต้องอาบัติ ๕ ตัว คือ (๑) ภิกษุณีผู้กำหนัดยินดีการจับต้องอวัยวะใต้รากขวัญลงมาเหนือ หัวเข่าขึ้นไปของบุรุษผู้กำหนัด ต้องอาบัติปาราชิก (๒) ภิกษุถูกต้องกายด้วยกาย ต้องอาบัติสังฆาทิเสส(๓) เอากายถูกต้องของเนื่องด้วยกาย ต้องอาบัติถุลลัจจัย (๔) เอาของเนื่องกายถูกต้องของเนื่องด้วยกาย ต้องอาบัติทุกกฏ<*> (๕) เป็นปาจิตดีย์ เพราะจี้ด้วยนิ้วมือ เพราะปัจจัยคือยินดีการจับต้องกาย ภิกษุภิกษุณีต้องอาบัติ ๕ ตัวเหล่านี้ถาม : อาบัติเหล่านั้นจัดเป็นวิบัติเท่าไร บรรดาวิบัติ ๔ สงเคราะห์ด้วยกองอาบัติกองไหน บรรดากองอาบัติ ๗ เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐานเท่าไร บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ เป็นอธิกรณ์อะไร บรรดาอธิกรณ์ ๔ ระงับ ด้วยสมถะเท่าไร บรรดาสมถะ ๗
ตอบ : อาบัติเหล่านั้นจัดเป็นวิบัติ ๒ บรรดาวิบัติ ๔ คือ เป็นศีลวิบัติก็มี เป็นอาจารวิบัติก็มี สงเคราะห์ด้วยกองอาบัติ ๕ บรรดากองอาบัติ ๗ คือ ด้วยกองอาบัติปาราชิกก็มี ด้วยกองอาบัติสังฆาทิเสสก็มี ด้วยกองอาบัติถุลลัจจัยก็มี ด้วยกองอาบัติปาจิตตีย์ก็มี ด้วยกองอาบัติทุกกฏ<*>ก็มี เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐาน ๑ บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ คือ เกิดทางกายกับจิต มิใช่ทางวาจา เป็นอาปัตตาธิกรณ์ บรรดาอธิกรณ์ ๔ ระงับด้วย สมถะ ๓ บรรดาสมถะ ๗ คือ ด้วยสัมมุขาวินัยกับปฏิญญาตกรณะก็มี ด้วยสัมมุขาวินัยกับติณวัตถารกะก็มี
จบ สมถวารที่ ๗