arnon.onlineเข้าสู่ระบบ

พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ · ปาฏิเทสนียกัณฑ์

บทสรุป

เล่ม ๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๙๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๓ ในปาฏิเทสนียกัณฑ์มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ ปาฏิเทสนียกัณฑ์ บทสรุป (ฉบับหลวง เล่ม ๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓ หน้า ๓๙๓–๓๙๔

หน้า ๓๙๓

อนาปัตติวาร

ภิกษุณีผู้อาพาธ ๑ ภิกษุณีเป็นผู้อาพาธขอได้มา หายอาพาธแล้วจึง ฉัน ๑ภิกษุณีฉันนมเปรี้ยวที่เหลือของภิกษุณีผู้อาพาธ ๑ภิกษุณีขอ นมเปรี้ยวต่อญาติ ๑ ภิกษุณีขอนมเปรี้ยวต่อคนปวารณา ๑ ภิกษุณีขอเพื่อ ประโยชน์แก่ผู้อื่น ๑ ภิกษุณีซื้อมาด้วยทรัพย์ของตน ๑ ภิกษุณีผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุณีผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุณีเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล

จบ ปาฏิเทสนียสิกขาบทที่ ๘

บทสรุป

{๔๙๔}แม่เจ้าทั้งหลาย ธรรมคือปาฏิเทสนียะ ๘ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้น แสดงแล้วแล ข้าพเจ้าขอถามท่านทั้งหลายในธรรมคือปาฏิเทสนียะ๘สิกขาบท นั้นว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่ ๒ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่ ๓ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์แล้วในธรรมคือ ปาฏิเทสนียะทั้ง ๘ สิกขาบทเหล่านี้ เหตุนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอทรงความข้อ นี้ไว้ด้วยอาการอย่างนี้

จบ ปาฏิเทสนียกัณฑ์ในภิกขุนีวิภังค์

หน้า ๓๙๔

๖. เสขิยกัณฑ์

แม่เจ้าทั้งหลาย อนึ่ง ธรรมคือเสขิยะเหล่านี้แลมาสู่อุทเทส

๑. ปริมณฑลวรรค

๑. ปริมณฑลสิกขาบท

เรื่องนุ่งห่มเป็นปริมณฑล

{๔๙๕} [๑๒๔๐] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหาร เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล พวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์นุ่งผ้าเลื้อยหน้าบ้าง เลื้อยหลังบ้าง พวกชาวบ้านพา กันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนภิกษุณีทั้งหลายจึงได้นุ่งผ้าเลื้อย หน้าบ้าง เลื้อยหลังบ้าง เหมือนพวกสตรีคฤหัสถ์ผู้บริโภคกามเล่า”ภิกษุณีทั้งหลายได้ยินชาวบ้านเหล่านั้นเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาอยู่ บรรดาภิกษุณีผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉน พวกภิกษุณีฉัพพัคคีย์จึงได้นุ่งผ้าเลื้อยหน้าบ้างเลื้อยหลังบ้างเล่า” ครั้น แล้วได้แจ้งเรื่องนั้นแก่ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุทั้งหลายได้กราบทูลเรื่องนั้นแด่ พระผู้มีพระภาคเจ้า

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑เสขิยกัณฑ์ ตอนหรือส่วนว่าด้วยเสขิยะ มี ๗๕ สิกขาบท เป็นสาธารณบัญญัติ เนื้อความของ แต่ละสิกขาบท มีนัยดังที่ได้แสดงไว้ในเสขิยกัณฑ์ของฝ่ายภิกษุ ในภิกขุนีวิภังค์นี้ท่านแสดง ความย่อไว้โดยละวรรคที่ ๒ ถึงวรรคที่ ๖ ในเสขิยกัณฑ์ทั้งของฝ่ายภิกษุและฝ่ายภิกษุณีมี จำนวนวรรคเและสิกขาบทเท่ากัน พึงดูเนื้อความโดยพิสดารของแต่ละสิกขาบทในเสขิยกัณฑ์ ของฝ่ายภิกษุ ใน วิ.มหาวิ. (แปล) ๒/๕๗๖-๖๕๔/๗๔๐-๘๑๐)