พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ · อธิกรณสมถกัณฑ์
คำนิคม
เล่ม ๓ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๐๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๒ ในอธิกรณสมถกัณฑ์มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก ภิกขุนีวิภังค์ อธิกรณสมถกัณฑ์ คำนิคม (ฉบับหลวง เล่ม ๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๕ หน้า ๕๔๕–๕๔๗
คำนิคม
[๕๐๔] แม่เจ้าทั้งหลาย นิทานข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว .
ธรรมคือปาราชิก ๘ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคือสังฆาทิเสส ๑๗ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคือนิสสัคคิยปาจิตตีย์ ๓๐ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคือปาจิตตีย์ ๑๖๖ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคือปาฏิเทสนียะ ๘ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคือเสขิยะทั้งหลาย ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วธรรมคืออธิกรณสมถะ ๗ ประการ ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว
สิกขาบทของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น มีเท่านี้ มาในพระปาติ-โมกข์ นับเนื่องในพระปาติโมกข์ มาสู่อุเทศทุกกึ่งเดือน.
พวกเราทั้งหมดนี้แล พึงเป็นผู้พรอ้มเพรียงกัน ร่วมใจกัน ไม่วิวาทกัน ศึกษาในพระปาติโมกข์นั้น เทอญ.
ภิกขุนีวิภังค์ จบ
คาถาสรุปเขิยาธิกรณธรรม
ก็ธรรม ๗๕ ชื่อว่า เสขิยะเหล่าใด
ที่พระธรรมสังคาหกาจารย์ทั้งหลายได้ยกขึ้นแสดงไว้ และธรรมเหล่าใด ชื่อสัตตาธิกร-ณะ ซึ่งท่านยกขึ้นแสดงไว้ถัดจากลำดับเสขิยะเหล่านั้นมา, อรรถวินิจฉัย ธรรมคือเสขิยะและอธิกรณะเหล่านั้นอันใด ที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ในมหาวิภังค์. แม้ในภิกขุนีวิภังค์ ท่านผู้รู้ทั้งหลาย ก็กล่าวอรรถวินิจฉัยนั้นไว้ เช่นนั้นเหมือนกัน,เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่กล่าวอรรถวรรณ-นาธรรมเหล่านั้นไว้อีกแผนกหนึ่ง, ที่จริงอรรถวรรณาที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ในมหา-วิภังค์นั้น ชื่อว่าได้กล่าวแล้ว ในภิกขุนีวิภังค์นี้เหมือนกันแล.
ภิกขุนีวิภังคควรรณนา ในอรรถกถาพระวินัย.
ชื่อสมันตปาสาทิกา จบ
อุยโยชนคาถาของท่านผู้รจนา
วรรณนาวิภังค์แห่งอุภโตปาฏิโมกข์
ที่พระชินเจ้าตรัสไว้นี้ จบลงแล้ว โดยหา
อันตรายมิได้ ฉันใด ขอสรรพสัตว์ แม้ทุกหมู่เหล่า จงได้บรรลุมรรคอันละเสียซึ่งอาสวะทั้งปวง แล้วประสบพบเห็นแต่ความ
ดับสนิทโดยหาอันตรายมิได้ ฉันนั้น เทอญ.
จบ คำนิคม