พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · จุลลกุณาลวรรค
๒. วานรชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๖๖–๖๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในจุลลกุณาลวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต จุลลกุณาลวรรค วานรชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๐๘–๒๐๘
๒. วานรชาดก (๓๔๒)
ว่าด้วยผู้รู้เท่าถึงเหตุการณ์เอาตัวรอดได้
(วานรโพธิสัตว์กล่าวกะจระเข้ว่า)
{๖๖๖} [๖๖๖] นี่จระเข้ เราสามารถพาตัวเองขึ้นจากนํ้ามาบนบกได้แล้ว บัดนี้ เราจะไม่ตกอยู่ในอำนาจของท่านอีกต่อไป{๖๖๗} [๖๖๗] เราไม่ต้องการด้วยลูกมะม่วง ลูกหว้า และลูกขนุน เราขอข้ามฝั่งแม่นํ้าไปบริโภคลูกมะเดื่อของเราดีกว่า{๖๖๘} [๖๖๘] ผู้ใดไม่รู้เท่าทันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วโดยฉับพลันผู้นั้น จะต้องตกอยู่ในอำนาจของศัตรู และจะต้องเดือดร้อนในภายหลัง{๖๖๙} [๖๖๙] ส่วนผู้ใดรู้เท่าทันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วโดยฉับพลันผู้นั้น ย่อมพ้นจากความคับขันอันเกิดจากศัตรูได้และจะไม่ต้อง เดือดร้อนในภายหลัง
๓. กุนตินีชาดก (๓๔๓)
ว่าด้วยการเชื่อมมิตรภาพ
(นางนกกระเรียนกราบทูลพระราชาโพธิสัตว์ว่า)
{๖๗๐} [๖๗๐] หม่อมฉันได้อาศัยอยู่ในพระราชนิเวศของพระองค์ พระองค์ทรงอุปถัมภ์บำรุงมาเป็นอย่างดีมิได้ขาด มาบัดนี้พระองค์ผู้เดียวทรงก่อเหตุขึ้น ข้าแต่มหาราช หม่อมฉันจะขอทูลลาไปป่าหิมพานต์
จบ ๒. วานรชาดก