arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · ปโรสตวรรค

๒. ปัณณิกชาดก

เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในปโรสตวรรคมี ๔ ฉบับ

๐๒. ปณฺณิกชาตก (๒)

๒. ปัณณิกชาดก (๑๐๒)

ว่าด้วยอุบาสกชื่อปัณณิกะ

(ลูกสาวของอุบาสกชาวกรุงพาราณสีพอถูกบิดาจับมือเพื่อลองใจก็ร่ำไห้ พลาง กล่าวว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต ปโรสตวรรค ปัณณิกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๕–๒๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๒–๔๒

บาลี (มหาจุฬาฯ)

โย ทุกฺขผุฏฺฐาย ภเวยฺย ตาณํ

โส เม ปิตา ทุพฺภิ (๑) วเน กโรติ

สา กสฺส กนฺทามิ วนสฺส มชฺเฌ

โย ตายิตา โส สหส (๒) กโรตีติ

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑สี.อิ. ทูภิ
  2. ๒ฉ.ม. สหสํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ยามเมื่อฉันมีความทุกข์

คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า

ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า

คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง

ปัณณิกชาดกที่ ๒ จบ