พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · ปโรสตวรรค
๘. พาหิยชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในปโรสตวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๐๘. พาหิยชาตก (๘)
๘. พาหิยชาดก (๑๐๘)
ว่าด้วยศิลปะของหญิงสาวบ้านนอก
(พระโพธิสัตว์กราบทูลคุณค่าแห่งศิลปะที่ควรศึกษาว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต ปโรสตวรรค พาหิยชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๗–๒๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๔–๔๔
บาลี (มหาจุฬาฯ)
สิกฺเขยฺย สิกฺขิตพฺพานิ สนฺติ ตจฺฉนฺทิโน (๑) ชนา
พาหิยา หิ สุหนฺเนน ราชานํ อภิราธยีติ.
พาหิยชาตกํ อฏฺฐมํ.
เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- ๑สี.อิ. สจฺฉนฺทิโน
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
บุคคลควรศึกษาศิลปะทั้งหลายที่ควรศึกษา
ชนทั้งหลายที่พอใจในศิลปะเหล่านั้นยังมีอยู่
เพราะว่าหญิงสาวบ้านนอกก็ยังทำพระราชาให้พอพระทัย
ด้วยความเอียงอายของเธอ
พาหิยชาดกที่ ๘ จบ
จบ ๘. พาหิยชาดก