พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๑. โสมทัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๑–๒๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในพีรณัตถัมภกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค โสมทัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๐๙–๑๐๙
๗. พีรณัตถัมภกวรรค
๑. โสมทัตตชาดก (๒๑๑)
ว่าด้วยผลลัพธ์ของการขอ
(พราหมณ์โสมทัตกล่าวกะบิดาว่า)
{๒๗๑} [๒๗๑] คุณพ่อเป็นผู้ไม่ประมาทเป็นนิจ ได้ทำความฝึกฝนอยู่ในป่าช้า ชื่อพีรณัตถัมภกะถึงหนึ่งปีครั้นเข้าที่ประชุมกลับไปเสีย อีกอย่างหนึ่ง ความฝึกฝนป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้เลย(พราหมณ์บิดากล่าวว่า)
{๒๗๒} [๒๗๒] พ่อโสมทัตต์ บุคคลผู้ขอย่อมประสบอาการ ๒ อย่าง คือ ไม่ได้ ทรัพย์ ๑ ได้ทรัพย์ ๑ เพราะว่าการขอมีอาการอย่างนี้เป็นธรรมดา
๒. อุจฉิฎฐภัตตชาดก (๒๑๒)
ว่าด้วยนางพราหมณีหาชายชู้
(พราหมณ์ถามนางพราหมณีว่า)
{๒๗๓} [๒๗๓] ลักษณะอาการข้าวข้างบนเป็นอย่างหนึ่ง ข้างล่างเป็นอย่างหนึ่ง แม่พราหมณี ฉันขอถามเธอหน่อย เหตุไรข้าวข้างล่างจึงเย็น ข้างบนจึงร้อนนิดหน่อย(บุตรนักฟ้อนโพธิลัตว์ได้เล่าพฤติการณ์ทั้งหมดแก่พราหมณ์ว่า)
{๒๗๔} [๒๗๔] ดูก่อนท่านผู้เจริญ ฉันเป็นคนฟ้อนรำเที่ยวขอมาจนถึงที่นี่ ก็ชายชู้ของนางพราหมณีนี้ซุ่มอยู่ที่ยุ้งข้าวท่านเสาะหาผู้ใด ผู้นั้นคือชายชู้ผู้นี้เอง
จบ ๑. โสมทัตตชาดก