พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · วรุณวรรค
๑๐. ภีมเสนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในวรุณวรรคมี ๔ ฉบับ
๘๐. ภีมเสนชาตก (๑๐)
๑๐. ภีมเสนชาดก (๘๐)
ว่าด้วยท่านภีมเสนชอบคุยโวโอ้อวด
(จูฬธนุคคหบัณฑิตโพธิสัตว์กล่าวตำหนิภีมเสนผู้คุยโวโอ้อวดว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต วรุณวรรค ภีมเสนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๐–๒๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๓–๓๓
ยนฺเต ปวิกตฺถิตํ ปุเร
อถ เต ปูติสรา สชนฺติ ปจฺฉา
อุภยํ น สเมติ ภีมเสน
ยุทฺธกถา จ อิทญฺจ เต วิหญฺญนฺติ.
ภีมเสนชาตกํ ทสมํ. วรุณวคฺโค อฏฺฐโม. ตสฺสุทฺทานํ
วรุณา อกตญฺญูวเร ตุ สจฺจวรํ
สวนปฺปตินา จ อภิตฺถนย
กรุณาย สิลาปฺลวอิลฺลิสโต
ปุน เฑณฺฑิม ปูติสเรน ทสาติ.
ภีมเสน คำที่ท่านข่มขู่คุยโวไว้ในตอนแรก
แต่ภายหลังท่านถึงกับปัสสาวะราด
คำคุยโวถึงการรบและความกระสับกระส่ายของท่าน
ทั้ง ๒ อย่างนี้ช่างไม่สมกันเลย
ภีมเสนชาดกที่ ๑๐ จบ
วรุณวรรคที่ ๘ จบ
รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. วรุณชาดก ๒. สีลวนาคชาดก
๓. สัจจังกิรชาดก ๔. รุกขธัมมชาดก
๕. มัจฉชาดก ๖. อสังกิยชาดก
๗. มหาสุปินชาดก ๘. อิลลิสชาดก
๙. ขรัสสรชาดก ๑๐. ภีมเสนชาดก
จบ ๑๐. ภีมเสนชาดก