พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สันถวรรค
๘. สกุณัคฆิชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๕–๑๘๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสันถวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๖๘. สกุณคฺฆิชาตก (๘)
๘. สกุณัคฆิชาดก (๑๖๘)
ว่าด้วยเหยี่ยวนกเขาหลงกลนกมูลไถ
(พระศาสดาทรงแสดงเรื่องเหยี่ยวนกเขากับนกมูลไถในอดีตแล้วตรัสเรื่องโคจร ของภิกษุว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สันถวรรค สกุณัคฆิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๔๔–๔๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๗๒–๗๓
เสโน พลสา ปตมาโน ลาปํ โคจรฏฺฐายินํ
สหสา อชฺฌปฺปตฺโตว มรณํ เตนุปาคมิ.
เหยี่ยวนกเขาโฉบลงเต็มแรงด้วยหมายใจว่า
จะจับเอานกมูลไถที่อยู่ในที่หากิน
โฉบลงอย่างฉับพลัน
เพราะเหตุนั้น จึงถึงความตาย
(เมื่อเหยี่ยวนกเขาตายแล้ว นกมูลไถจึงออกมายืนบนอกของเหยี่ยวนกเขา เปล่งอุทานว่า)
โสหํ นเยน สมฺปนฺโน เปตฺติเก โคจเร รโต
อเปตสตฺตุ โมทามิ สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโนติ.
สกุณคฺฆิชาตกํ อฏฺฐมํ.
เรานั้นเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอุบาย
ยินดีแล้วในที่หากินอันเป็นเขตแห่งบิดา
เห็นประโยชน์ของตนอยู่
เป็นผู้ปราศจากศัตรู ย่อมเบิกบานใจ
สกุณัคฆิชาดกที่ ๘ จบ
จบ ๘. สกุณัคฆิชาดก