พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · อัพภันตรวรรค
๗. ลาภครหิกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๖๐–๔๖๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในอัพภันตรวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต อัพภันตรวรรค ลาภครหิกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๖๐–๑๖๐
๗. ลาภครหิกชาดก (๒๘๗)
ว่าด้วยวิธีการหลอกลวงให้ได้ลาภ
(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ได้กล่าวกะมาณพผู้เป็นศิษย์ว่า)
{๔๖๐} [๔๖๐] ไม่ใช่คนบ้า ก็ทำเป็นเหมือนคนบ้า ไม่ใช่คนส่อเสียด ก็ทำเป็น เหมือนคนส่อเสียด ไม่ใช่นักฟ้อนรำ ก็ทำเป็นเหมือนนักฟ้อนรำ ไม่ใช่คนตื่นข่าว ก็ทำเป็นเหมือนคนตื่นข่าว ย่อมจะได้ลาภ ในคนผู้งมงายทั้งหลาย นี้เป็นคําสั่งสอนสำหรับเธอ(มาณพลูกศิษย์ได้ฟังคำของอาจารย์แล้วจึงตำหนิลาภว่า)
{๔๖๑} [๔๖๑] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ น่าติเตียนพฤติกรรมที่ทำให้ได้ยศและทำ ให้ได้ทรัพย์ด้วยการทำตนให้ตกต่ำหรือด้วยการประพฤติ ไม่เป็นธรรม{๔๖๒} [๔๖๒] อนึ่ง ถ้าบุคคลจะถือเอาบาตรออกไปบวชเสีย การเป็นอยู่นี้แล ยังจะประเสริฐกว่าการแสวงหาโดยไม่ชอบธรรม
๘. มัจฉทานชาดก (๒๘๘)
ว่าด้วยบุญที่ให้ทานแก่ปลา
(กุฎมพีโพธิสัตว์ตรวจดูห่อทรัพย์แล้วก็จำตราของตนได้ จึงกล่าวว่า)
{๔๖๓} [๔๖๓] ปลาทั้งหลายมีราคากว่า ๑,๐๐๐ กหาปณะ ย่อมจะไม่มีใครเชื่อเรื่องนี้ และในที่นี้เรามีแค่ ๗ มาสกเท่านั้น แต่เราก็ซื้อปลาพวงนั้นได้
จบ ๗. ลาภครหิกชาดก