พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อิตถีวรรค
๒. อัณฑภูตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในอิตถีวรรคมี ๔ ฉบับ
๖๒. อณฺฑภูตชาตก (๒)
๒. อัณฑภูตชาดก (๖๒)
ว่าด้วยการไว้ใจภรรยาที่เลี้ยงมาตั้งแต่เกิด
(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสกับพราหมณ์ปุโรหิตถึงหญิงผู้ปรารถนาชายคนเดียวไม่ มีว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อิตถีวรรค อัณฑภูตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๖–๑๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๖–๒๖
บาลี (มหาจุฬาฯ)
ยํ พฺราหฺมโณ อวาเทสิ วีณํ สมุขเวฐิโต
อณฺฑภูตา ภตา ภริยา ตาสุ โก ชาตุ วิสฺสเสติ.
อณฺฑภูตชาตกํ ทุติยํ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
พราหมณ์ไม่รู้อุบายที่ภรรยาใช้ผ้าผูกหน้าแล้วใช้ให้ดีดพิณอยู่
ภรรยาที่เลี้ยงมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์(ยังทำได้เช่นนี้)
ใครจะพึงไว้ใจในภรรยาเหล่านั้นได้
อัณฑภูตชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. อัณฑภูตชาดก