พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ · ปายาสิกวรรค
๖. ภิกขาทายกวิมาน
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในปายาสิกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ ปายาสิกวรรค ภิกขาทายกวิมาน (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๑๕๑–๑๕๑
๖. ภิกขาทายกวิมาน
ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในภิกขาทายกวิมาน
(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)
{๗๐}[๑๐๘๑] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ มียอดซึ่งมีเสาบุด้วยแก้วไพฑูรย์ ๗๐๐ ยอด ปูลาดด้วยแผ่นทองงามวิจิตรอย่างยิ่ง[๑๐๘๒] ท่านถึงความเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก ... และ รัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร[๑๐๘๓] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า
[๑๐๘๔] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยูในมนุษยโลกได้เห็นภิกษุรูปหนึ่งหิวลำบาก ในกาลนั้น ข้าพเจ้าจึงได้มอบถวายภิกษา อย่างหนึ่งพร้อมด้วยภัต[๑๐๘๕-๑๐๘๖] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น
จบ ภิกขาทายกวิมานที่ ๖
๗. ยวปาลกวิมาน
ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในยวปาลกวิมาน
(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)
{๗๑}[๑๐๘๗-๑๐๘๘] วิมานของท่านนี้ ... และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไป ทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร
จบ ๖. ภิกขาทายกวิมาน