พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ · ปาริฉัตตกวรรค
๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในปาริฉัตตกวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๑๐. ปาริจฺฉตฺตกวิมาน
๑๐. ปาริจฉัตตกวิมาน
ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่หญิงผู้ใช้มาลัยดอกอโศก
บูชาพระพุทธเจ้า
(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดาองค์หนึ่งว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ ปาริฉัตตกวรรค ปาริฉัตตกวิมาน (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๖๖–๖๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๗๗–๗๘
ปาริจฺฉตฺตเก โกวิฬาเร รมณีเย มโนรเม
ทิพฺพมาลํ คนฺถมานา คายนฺตี สมฺปโมทสิ.
เทพธิดา เธอนำดอกไม้สวรรค์ชื่อปาริจฉัตตกะ
หอมหวน น่ารื่นรมย์
มาร้อยเป็นมาลัยทิพย์ ขับร้องรื่นเริงบันเทิงอยู่
ตสฺสา เต นจฺจมานาย องฺคมงฺเคหิ สพฺพโส
ทิพฺพา สทฺทา นิจฺฉรนฺต สวนียา มโนรมา.
เมื่อเธอนั้นกำลังฟ้อนรำอยู่ เสียงทิพย์น่าฟัง น่ารื่นรมย์ใจ
ย่อมเปล่งออกจากอวัยวะน้อยใหญ่ทุกส่วนสัดของเธอ
ตสฺสา เต นจฺจมานาย องฺคมงฺเคหิ สพฺพโส
ทิพฺพา คนฺธา ปวายนฺติ สุจิคนฺธา มโนรมา.
ทั้งกลิ่นทิพย์หอมระรื่นชื่นใจ
ก็ฟุ้งออกจากอวัยวะน้อยใหญ่ทุกส่วนสัดของเธอ
ิวตฺตมานา กาเยน ยา เวณีสุ ปิลนฺธนา
เตสํ สุยฺยติ นิคฺโฆโส ตุริเย ปญฺจงฺคิเก ยถา.
เมื่อเธอสั่นไหวกายไปมา เสียงเครื่องประดับที่ช้องผม
ก็เปล่งเสียงดังไพเราะ น่าฟัง ดุจดังเสียงดนตรีเครื่องห้า
วฏํสกา วาตธูตา (๑) วาเตน สมฺปกมฺปิตา
เตสํ สุยฺยติ นิคฺโฆโส ตุริเย ปญฺจงฺคิเก ยถา.
- ๑ฉ.ม. วาตธุตา
อนึ่ง ต่างหูเพชรต้องลมสั่นไหว ก็ส่งเสียงดังไพเราะ
น่าฟัง เช่นกับเสียงดนตรีเครื่องห้า
ยาปิ เต สิรสฺมึ มาลา สุจิคนฺธา มโนรมา
วาติ คนฺโธ ทิสา สพฺพา รุกฺโข มญฺชูสโก ยถา.
ฆายเส ตํ สุจิคนฺธํ รูปํ ปสฺสสิ อมานุสํ
เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ.
เธอสูดดมกลิ่นหอมระรื่นนั้น ทั้งได้เห็นรูปอันมิใช่ของมนุษย์
เทพธิดา อาตมาถามเธอแล้ว ขอเธอจงบอกเถิดว่า
นี้เป็นผลของกรรมอันใดเล่า
(เทพธิดานั้นตอบว่า)
ปภสฺสรํ อจฺฉิมนฺตํ วณฺณคนฺเธน สญฺญุตํ
อโสกปุปฺผมาลาหํ พุทฺธสฺส อุปนามยึ.
ดิฉันได้น้อมนำมาลัยดอกอโศกซึ่งมีเกสรงามเลื่อมประภัสสร
มีสีสด มีกลิ่นหอมฟุ้ง ไปน้อมบูชาพระพุทธเจ้า
ตาหํ กมฺมํ กริตฺวาน กุสลํ พุทฺธวณฺณิตํ
อเปตโสกา สุขิตา สมฺปโมทามนามยาติ.
ปาริจฺฉตฺตกวิมานํ ทสมํ. ตสฺสุทฺทานํ
อุฬารํ อุจฺฉุปลฺลงฺกํ (๑) ลตา จ คุตฺติเลน จ
ททฺทลฺลเปสวตี มลฺลี (๒) วิสาลกฺขิ ปาริจฺฉตฺตโก.
วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ.
ปาริจฺฉตฺตกวคฺโค ตติโย.
- ๑ฉ.ม. อุฬาโร จ อุจฺฉุปลฺลงฺโก
- ๒ฉ.ม. ททฺทลฺลเปสมลฺลิกา
ดิฉันนั้นครั้นทำกุศลกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญแล้ว
จึงสร่างโศก หมดโรคภัย มีความสุข รื่นเริงบันเทิงใจอยู่เป็นนิตย์
ปาริจฉัตตกวิมานที่ ๑๐ จบ
รวมเรื่องวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อุฬารวิมาน ๒. อุจฉุทายิกาวิมาน
๓. ปัลลังกวิมาน ๔. ลตาวิมาน
๕. คุตติลวิมาน ๖. ทัททัลลวิมาน
๗. เปสวตีวิมาน ๘. มัลลิกาวิมาน
๙. วิสาลักขิวิมาน ๑๐. ปาริจฉัตตกวิมาน
ปาริจฉัตตกวรรคที่ ๓ จบ
จบ ๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน