พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน · ชัจจันธวรรค
๗. สุภูติสูตร
เล่ม ๒๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในชัจจันธวรรคมี ๔ ฉบับ
๗. สุภูติสูตร
ว่าด้วยพระสุภูติเถระ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน ชัจจันธวรรค สุภูติสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๕)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๕ หน้า ๓๐๓–๓๐๓
เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka
ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น ท่านพระสุภูตินั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง เข้าสมาธิ ที่ไม่มีวิตก อยู่ในที่ไม่ไกลจากพระผู้มีพระภาคพระผู้มีพระภาคได้ทอดพระเนตรเห็นท่านพระสุภูติผู้กำลังนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง เข้าสมาธิที่ไม่มีวิตกอยู่ในที่ไม่ไกลลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ ในเวลานั้นว่า
พุทธอุทาน
ผู้กำจัดวิตกทั้งหลายได้
กำหนดวิตกทุกอย่างที่เกิดภายในตนได้ด้วยดี
ล่วงพ้นกิเลสเครื่องข้อง ได้ เป็นผู้มีอรูปสัญญา
ละโยคะ ๔ ประการ ได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
ไม่ต้องหวนกลับมาเกิดอีกต่อไป
สุภูติสูตรที่ ๗ จบ
- ๑สมาธิที่ไม่มีวิตก ในที่นี้หมายถึงอรหัตตผลสมาธิที่มีฌานที่ ๔ เป็นพื้นฐาน (ขุ.อุ.อ. ๕๗/๓๗๓)
- ๒ดูเชิงอรรถที่ ๑ หน้า ๑๔๙ ในเล่มนี้
- ๓เป็นผู้มีอรูปสัญญา หมายถึงยึดเอานิพพานเป็นอารมณ์ (ขุ.อุ.อ. ๕๗/๓๗๔)
- ๔ดูเชิงอรรถที่ ๑ หน้า ๓๑ ในเล่มนี้
จบ ๗. สุภูติสูตร