พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน · โสณเถรวรรค
๙. สัททายมานสูตร
เล่ม ๒๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในโสณเถรวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน โสณเถรวรรค สัททายมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๕ หน้า ๒๕๘–๒๕๘
๕. โสณวรรค ๑๐. จูฬปันถกสูตร
๙. สธายมานสูตร
ว่าด้วยการพูดเพ้อเจ้อ
{๑๒๕} [๔๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จจาริกไปในแคว้นโกศลพร้อมด้วย ภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ก็ครั้งนั้นแล ชายหนุ่มหลายคนเดินคุยกันส่งเสียงดัง ผ่านพระผู้มีพระภาคเจ้าไปไม่ไกลนัก พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตร เห็นพวกชายหนุ่มที่เดินคุยกันไปอย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า
พวกคนที่หลงลืมสติ ยกตนว่าฉลาด ช่างพูด
เจ้าคารม ยื่นปากพูดไปตามที่ตนปรารกนา แต่ไม่รู้ว่า
เหตุชักพาไปสู่ความไร้ยางอายเป็นต้นมาจากคำพูดของตน
๑๐. จูฬปันถกสูตร
ว่าด้วยการตั้งสติ
{๑๒๖} [๕๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระ จูฬปันถกะนั่งขัดสมาธิตั้งกายตรง ดำรงสติมั่นอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า
จบ ๙. สัททายมานสูตร