พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๘. ภารตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
๘. ภารตตฺเถรคาถา
๘. ภารตเถรคาถา
ภาษิตของพระภารตเถระ
(พระภารตเถระเมื่อจะบอกมิจฉาวิตกที่เกิดแก่พระนันทกเถระ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ ภารตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๘–๒๙๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๖๐–๓๖๑
เอหิ นนฺทก คจฺฉาม อุปชฺฌายสฺส สนฺติกํ
สีหนาทํ นทิสฺสาม พุทฺธเสฏฺฐสฺส สมฺมุขา.
เชิญมาเถิดนันทกะ เราไปยังสำนักพระอุปัชฌาย์
จักบันลือสีหนาทเฉพาะพระพักตร์พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ
ยาย โน อนุกมฺปาย อมฺเห ปพฺพาชยี มุนิ
โส โน อตฺโถ อนุปฺปตฺโต สพฺพสํโยชนกฺขโยติ.
ภารโต (๑) เถโร.
- ๑ฉ.ม. ภรโต
พระผู้มีพระภาคผู้เป็นมุนีทรงเอ็นดูให้พวกเราบวช
เพื่อประโยชน์ใด ประโยชน์นั้นคือความสิ้นสังโยชน์ทั้งปวง
พวกเราก็ได้บรรลุแล้ว
จบ ๘. ภารตเถรคาถา