พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๑. อุตตรเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
_______
๓. ตติยวคฺค
๑. อุตฺตรตฺเถรคาถา
๓. ตติยวรรค
หมวดที่ ๓
๑. อุตตรเถรคาถา
ภาษิตของพระอุตตรเถระ
(พระอุตตรเถระเมื่อพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ อุตตรเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๕–๒๙๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๕๗–๓๕๗
ขนฺธา มยา ปริญฺญาตา ตณฺหา เม สุสมูหตา
ภาวิตา มม โพชฺฌงฺคา ปตฺโต เม อาสวกฺขโย.
เรากำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาขึ้นได้ด้วยดี
ถึงโพชฌงค์เราเจริญแล้ว เราได้ถึงความสิ้นอาสวะแล้ว
โสหํ ขนฺเธ ปริญฺญาย อพฺพหิตฺวาน (๑) ชาลินึ
ภาวยิตฺวาน โพชฺฌงฺเค นิพฺพายิสฺสํ อนาสโวติ.
อุตฺตโร เถโร.
- ๑ม. อพฺพุหิตฺวาน
ครั้นกำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาดุจข่ายได้
เจริญโพชฌงค์แล้ว จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะนิพพาน
จบ ๑. อุตตรเถรคาถา