พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๔
๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๔ สัมพหุลกัจจานเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๙๘–๓๙๘
๕. สัมพุลกัจจานเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับผู้รักสงบ
นัยว่า ท่านพระสัมพุลกัจจานเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๙๒}[๑๘๙] ฝนก็ตก ฟ้าก็ร้องครืน ๆ เราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว เมื่อเราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวผู้เดียว ความกลัว ความสะดุ้ง หวาดเสียว หรือความขนลุกขนพองมิได้มีเลย[๑๙๐] การที่เราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว ไม่มีความกลัว ความสะดุ้งหวาดเสียวหรือความขนลุกขนพอง นี้เป็นธรรมดาของเรา
๖. ขิตกเถรคาถา
สุภาษิตแสดงผลการอบรมจิต
นัยว่า ท่านพระขิตกเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๙๓}[๑๙๑] จิตของใครตั้งมั่นไม่หวั่นไหวดังภูเขา ไม่กำหนัดแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ไม่ขัดเคืองแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความขัดเคือง ผู้ใดอบรมจิตได้อย่างนี้ ทุกข์แต่ที่ไหนจักมาถึงผู้นั้นได้[๑๙๒] จิตของเราตั้งมั่นไม่หวั่นไหวดังภูเขา ไม่กำหนัดแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ไม่ขัดเคืองแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความขัดเคือง เราอบรมจิต ได้อย่างนี้แล้ว ทุกข์จากที่ไหนจักมาถึงเราได้
จบ ๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา