พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · อุพพรีวรรค
๒. สารีปุตตเถรมาตุเปติวัตถุ
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๓ ในอุพพรีวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ อุพพรีวรรค สารีปุตตเถรมาตุเปติวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๐๙–๒๑๒
[๑๑๔] มีนํ้าใส มีท่าราบเรียบ มีนํ้าเย็น กลิ่นหอมหาสิ่งเปรียบมิได้ ดาดาษไปด้วยดอกปทุมและดอกอุบล เต็มไปด้วย น้ำอันดาดาษไปด้วยเกสรบัว[๑๑๕] ดิฉันรื่นรมย์ เล่นบันเทิงใจอย่างไม่มีภัยจากที่ไหน ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ ดิฉันมาเพื่อจะนมัสการพระคุณเจ้า ผู้เป็นมุนี มีความกรุณาในโลก
จบ สังสารโมจกเปตวัตถุที่ ๑
๒. สารีปุตตเถรมาตุเปติวัตถุ
ว่าด้วยหญิงเปรตผู้เคยเป็นมารดาของพระสารีบุตร
(พระสารีบุตรเถระถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า)
{๙๙}[๑๑๖] ท่านเป็นผู้เปลือยกาย มีวรรณะเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ดูก่อนนางเปรตผู้ซูบผอมมีแต่ซี่โครง ท่านเป็นใครเล่ามายืนอยู่ในที่นี้(นางเปรตนั้นตอบว่า)
[๑๑๗] ดิฉันเป็นมารดาของท่านในชาติอื่น ๆ ในอดีต ดิฉันเข้าถึงเปตติวิสัย เพียบพร้อมไปด้วยความหิวและความกระหาย[๑๑๘] ดิฉันถกความหิวครอบงำเข้าก็กินน้ำลาย น้ำมูก เสมหะ ที่เขาถ่มทิ้ง กินมันเหลวของซากศพที่ถูกเผาอยู่บนเชิงตะกอน กินโลหิตของหญิงที่คลอดบุตร
[๑๑๙] และกินโลหิตของบุรุษทั้งหลายที่ถูกตัดมือ เท้า จมูก และ ศีรษะ ที่เป็นแผล กินหนัง เนื้อ เอ็น และข้อมือ ข้อเท้าเป็นต้นของชายหญิง[๑๒๐] กินหนองและเลือดของปศุลัตว์และมนุษย์ทั้งหลาย ดิฉันไม่มีที่พึ่ง ไม่มีบ้านอาศัย นอนบนเตียงของผู้ตายซึ่งถูกทิ้งไวัในป่าช้า[๑๒๑] ลูกเอ๋ย ขอลูกจงให้ทานแล้วอุทิศส่วนกุศลมาให้แม่บ้าง ถ้ากระไร แม่จะได้พ้นจากการกินหนองและเลือดเสียที[๑๒๒] ท่านพระสารีบุตรเถระผู้มีจิตอนุเคราะห์ ได้ฟังคำของมารดาแล้วจึงปรึกษากับท่านพระมหาโมคคัลลานเถระ ท่านพระอนุรุทธะ และท่านพระกัปปินะ[๑๒๓] แล้วให้สร้างกุฎี ๔ หลัง แล้วถวายกุฎีเหล่านั้น พร้อมทั้งข้าวและนํ้าแก่สงฆ์จากทิศทั้ง ๔ อุทิศส่วนกุศลไปให้มารดา[๑๒๔] ผลวิบากคือโภชนะ น้ำดื่ม และเครื่องนุ่งห่มได้เกิดขึ้น ทันตาเห็นทีเดียว นี้เป็นผลแห่งทักษิณา
[๑๒๕] ลำดับนั้น นางมีสรีระบริสุทธิ์ มีผ้าสะอาด นุ่งห่มผ้า ที่งามกว่าผ้าแคว้นกาสี มีผ้าอาภรณ์งามวิจิตร เข้าไปหา ท่านพระโกลิตะ(ท่านพระโกลิตะถามว่า)
[๑๒๖] ดูก่อนแม่เทพธิดา ท่านมีวรรณะงดงาม มีรัศมีรุ่งเรือง สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเหมือนดาวประกายพรึกฉะนั้น
- ๑ท่านพระโกลิตะ หมายถึงท่านพระมหาโมคคัลลานเถระ (ขุ.วิ.อ. ๘๘)
[๑๒๗] ท่านมีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญอะไร อิฏฐผลย่อมสำเร็จ แก่ท่านในที่นี้เพราะบุญอะไร อนึ่ง โภคะอันเป็นที่รักแห่ง ใจทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นแก่ท่านเพราะบุญอะไร[๑๒๘] ดูก่อนแม่เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอถามท่าน เมื่อครั้ง ท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ ท่านมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่ว ทุกทิศเพราะบุญอะไร(นางเทพธิดานั้นตอบว่า)
[๑๒๙] ดิฉันเป็นมารดาของท่านพระสารีบุตรเถระในชาติอื่น ๆ ในอดีต เกิดในเปตติวิสัย เพียบพร้อมไปด้วยความหิว และความกระหาย
[๑๓๐] ดิฉันถูกความหิวครอบงำเข้าก็กินน้ำลาย นํ้ามูก เสมหะ ที่เขาถ่มทิ้ง กินมันเหลวของซากศพที่ถูกเผาอยู่บนเชิงตะกอน กินโลหิตของหญิงที่คลอดบุตร[๑๓๑] และกินโลหิตของบุรุษทั้งหลายที่ถูกตัดมือ เท้า จมูก และ ศีรษะ ที่เป็นแผล กินหนัง เนื้อ เอ็น และข้อมือ ข้อเท้าเป็นต้นของชายหญิง
[๑๓๒] กินหนองและเลือดของปศุสัตว์และมนุษย์ทั้งหลาย ดิฉันไม่มีที่พึ่ง ไม่มีบ้านอาศัย นอนบนเตียงของผู้ตายซึ่งถูก ทิ้งไว้ในป่าช้า
[๑๓๓] ดิฉันเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ บันเทิงอยู่เพราะทานของท่านพระสารีบุตร ข้าแต่ท่านผู้เจริญดิฉันมาเพื่อจะนมัสการท่านพระสารีบุตรผู้เป็นมุนี มีความกรุณาในโลก
จบ สารีปุตตเถรมาตุเปติวัตถุที่ ๒
๓. มัตตาเปติวัตถุ
ว่าด้วยบุญกรรมของนางมัตตาเปรต
(นางติสสาถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า)
{๑๐๐}[๑๓๔] ท่านเป็นผู้เปลือยกาย มีวรรณะเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ดูก่อนนางเปรตผู้ซูบผอมมีแต่ซี่โครง ท่านเป็นใครเล่ามายืนอยูในที่นี้(นางเปรตนั้นตอบว่า)
[๑๓๕] เมื่อก่อนท่านชื่อติสสา ส่วนฉันชื่อมัตตา เป็นหญิงร่วมสามี กับท่านได้ทำบาปกรรมเข้าไว้จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก(นางติสสาถามว่า)
[๑๓๖] เมื่อก่อนท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านไปจากมนุษยโลกนี้สู่เปตโลกเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(นางเปรตนั้นตอบว่า)
[๑๓๗] ฉันเป็นหญิงดุร้าย หยาบคาย มักริษยา มีความตระหนี่ เป็นคนโอ้อวด ได้กล่าววาจาชั่วกะท่าน จึงต้องจากโลก นี้ไปสู่เปตโลก(นางติสสากล่าวว่า)
[๑๓๘] เรื่องนี้เป็นความจริง แม้ฉันก็รู้ว่าท่านเป็นคนดุร้ายอย่างไร แต่ฉันอยากจะถามท่านอย่างอื่น ท่านมีสรีระเปื้อนฝุ่น เพราะกรรมอะไร
จบ ๒. สารีปุตตเถรมาตุเปติวัตถุ