พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · คันธัพพกายสังยุต
๑๓–๒๒. มูลคันธทานูปการสูตร ที่ ๑-๑๐
เล่ม ๑๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๔๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๖ ในคันธัพพกายสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค คันธัพพกายสังยุต มูลคันธทานูปการสูตร ที่ ๑-๑๐ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๖๙–๓๗๐
๔- ๑๒. สารคันธาทิทาฅาสูตร
ว่าด้วยเหตุให้เข้าถึงความเป็นรุกขเทวดา
{๕๔๐} [๔๔๑-๔๔๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่แก่น ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กระพี้... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่เปลือก... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กะเทาะ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ใบ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ดอก... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ผล... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รส... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กลิ่น”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้ประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ เขาได้สดับมาว่า ‘พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่แก่น... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กระพี้... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่เปลือก... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กะเทาะ... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ใบ... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ดอก... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ผล... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รส... ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กลิ่นมีอายุยืน มีรัศมีงามมีความสุขมาก’ เขาจึงมีความปรารถนาอย่างนี้ว่า ‘โอหนอ หลังจากตายไปขอให้เราได้เข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้ มีกลิ่นที่แก่น... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กระพี้... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่เปลือก... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่กะเทาะ...
พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอ์ยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ใบ ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ดอก ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ผล ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รส ... พวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้
มีกลิ่นที่กลิ่นด้วยเถิด’ เขาจึงให้สิ่งของอันมีกลิ่นที่แก่น ... มีกลิ่นที่กระพี้ ... มีกลิ่นที่เปลือก ... มีกลิ่นที่กะเทาะ ... มีกลิ่นที่ใบ ... มีกลิ่นที่ดอก ... มีกลิ่นที่ผล ...
มีกลิ่นที่รส ... มีกลิ่นที่กลิ่น หลังจากตายไปเขาจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่แก่น ... มีกลิ่นที่กลิ่น ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่แก่น... มีกลิ่นที่กลิ่น”
๑๓-๒๒. มูลคันธทานูปการสูฅร
ว่าด้วยเหตุให้เข้าถึงความเป็นรุกขเทวดา
{๕๔๑} [๔๕๐-๔๕๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ราก”
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้ประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ เขาได้สดับมาว่าพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รากมีอายุยืน มีรัศมีงาม มีความสุขมาก เขาจึงมีความปรารถนาอย่างนี้ว่า ‘โอหนอ หลังจากตายไปขอให้เราได้เข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รากด้วยเถิด’ เขาจึงให้ข้าว ... ให้น้ำ ...
ให้ผ้า...ให้ยานพาหนะ... ให้มาลา... ให้ของหอม... ให้เครื่องลูบไล้... ให้ที่นอน... ให้ที่พัก... ให้ประทีป... ให้อุปกรณ์แห่งประทีป หลังจากตายไปเขาจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ราก ดูก่อนภิกษุข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ราก”
จบ ๑๓–๒๒. มูลคันธทานูปการสูตร ที่ ๑-๑๐