พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ทิฏฐิสังยุต · ทุติยเปยยาล
๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร
เล่ม ๑๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในทุติยเปยยาลมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ทิฏฐิสังยุต ทุติยเปยยาล สุขทุกขีอัตตาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๑๕–๓๑๕
๒๔. เอกันตทุกขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่มีทุกข์ส่วนเดียว
{๔๕๕} [๒๔๗] เรื่องเกิดฃึ้นที่พระนครสาวัตถี
... ‘อัตตาที่มีทุกข์โดยส่วนเดียวหลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป...
๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่มีทั้งสุขทั้งทุกข์
{๔๕๖} [๒๔๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
… ‘อัตตาที่มีทั้งสุขทั้งทุกข์หลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป’…
๒๖. อทุกขมสุขีอัตตาสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่ไม่มีทุกข์ไม่มีสุข
{๔๕๗} [๒๔๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถามว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่ออะไรหนอ
มีอยู่ เพราะถือมั่นอะไร เพราะยึดมั่นอะไร จึงมีทิฎฐิเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า ‘อัตตาที่ไม่มีทุกข์ไม่มีสุขหลังจากตายไปย่อมไม่สลายไป’ ดังนี้”
ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรมทั้งหลายของ
พวกข้าพระองค์มีพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นหลัก …”
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อรูปมีอยู่ เพราะถือมั่นรูป เพราะยึดมั่นรูป
จึงมีทิฏฐิเกิดขึ้นอย่างนี้ว่า ‘อัตตาทีไม่มีทุกข์ไม่มีสุข หลังจากตายไป ย่อมไม่สลายไป’ เมื่อเวทนามีอยู่ ... เมื่อสัญญามีอยู่ ... เมื่อสังขารทั้งหลายมีอยู่ ...
จบ ๒๕. สุขทุกขีอัตตาสูตร