arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธสังยุต จุลปัณณาสก์ · อันตวรรค

๔. ปริญเญยยสูตร

เล่ม ๑๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๙–๒๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอันตวรรคมี ๔ ฉบับ

๔. ปริญเญยยสูตร

ว่าด้วยธรรมที่ควรกำหนดรู้

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ขันธสังยุต จุลปัณณาสก์ อันตวรรค ปริญเญยยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๗ หน้า ๒๐๒–๒๐๓

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่ควรกำหนดรู้ความกำหนดรู้ และบุคคลผู้กำหนดรู้ เธอทั้งหลายจงฟังธรรมที่ควรกำหนดรู้ เป็นอย่างไร

คือ รูปเป็นธรรมที่ควรกำหนดรู้

เวทนา ฯลฯ สัญญา ... สังขาร ... วิญญาณเป็นธรรมที่ควรกำหนดรู้

เหล่านี้เรียกว่า ธรรมที่ควรกำหนดรู้

ความกำหนดรู้ เป็นอย่างไร

คือ ความสิ้นราคะ ความสิ้นโทสะ ความสิ้นโมหะ

นี้เรียกว่า ความกำหนดรู้

บุคคลผู้กำหนดรู้ เป็นอย่างไร

คือ ควรกล่าวได้ว่า บุคคลผู้กำหนดรู้นั้น คือพระอรหันต์ ได้แก่ ท่านผู้มีชื่ออย่างนี้ มีโคตรอย่างนี้นี้เรียกว่า บุคคลผู้กำหนดรู้”

ปริญเญยยสูตรที่ ๔ จบ