พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ลาภสักการสังยุตต์ · จตุตถวรรค
๑. ภินทิสูตร
เล่ม ๑๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๘๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๘ ในจตุตถวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ลาภสักการสังยุตต์ จตุตถวรรค ภินทิสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๖ หน้า ๓๑๙–๓๑๙
๔. จตุตถวรรค
๑. ภินทิสูตร
ว่าด้วยลาภสักการะเป็นเหตุทำลายสงฆ์
{๕๘๒}[๑๘๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี
ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลายเทวทัตถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้วจึงทำลายสงฆ์ ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลาย
พึงศึกษาอย่างนี้แล” (๑)
๒. กุศลมูลสูตร
ว่าด้วยลาภสักการะเป็นเหตุให้กุศลมูลขาดสูญ
{๕๘๒}[๑๘๑] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
ได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ ...
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กุศลมูล ของเทวทัตผู้ถูกลาภสักการะและชื่อเสียง
ครอบงำย่ำยีจิตถึงความขาดสูญแล้ว ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ
อย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล,’ (๒)
- ๑กุศลมูล รากเง้าแห่งกุศลธรรม ๓ อย่าง มี อโลภะ ความไม่โลภ เป็นต้น (สํ.นิ.อ. ๒๓๔)
จบ ๑. ภินทิสูตร