พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ลักขณสังยุตต์ · ปฐมวรรค
๘. สูจิสูตร ที่ ๑
เล่ม ๑๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๔๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในปฐมวรรคมี ๔ ฉบับ
๘. สูจิโลมสุตฺต
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ลักขณสังยุตต์ ปฐมวรรค สูจิสูตร ที่ ๑ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๖ หน้า ๒๔๔–๒๔๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๖ หน้า ๓๐๖–๓๐๖
อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ สูจิโลมํ ปุริสํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ, ตสฺส ตา สูจิโย อุปฺปติตฺวา อุปฺปติตฺวา ตสฺเสว กาเย นิปตนฺติ. โส สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรติ ฯเปฯ เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมิญฺเญว ราชคเห สุโต(๑) อโหสิ ฯเปฯ อฏฺฐมํ.
- ๑ฉ.ม. สูโต, อิ. สูจโก
“ท่าน เมื่อกระผมลงจากภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นสูจิโลมเปรต(เปรตร่าง มีขนเป็นเข็ม)เพศชาย ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ (ขน)เข็มเหล่านั้นของมันหลุดลอยขึ้น ไปแล้วกลับตกลงมาที่ร่างของมันเองจนมันร้องครวญคราง ฯลฯ
ภิกษุทั้งหลาย เปรตนั้นเคยเป็นนายสารถีในกรุงราชคฤห์” ฯลฯ
สูจิโลมสูตรที่ ๘ จบ
- ๑ดูเทียบ วิ.มหา. (แปล) ๑/๒๒๙/๒๒๖-๒๓๐
จบ ๘. สูจิสูตร ที่ ๑