พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โพชฌงคสังยุต · ปัพพตวรรค
กูฏสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๐๑–๔๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในปัพพตวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โพชฌงคสังยุต ปัพพตวรรค กูฏสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๑๓๕–๑๓๕
๗. กูฏาคารสูตร
ว่าด้วยผู้เจริญโพชฌงค์ย่อมน้อมไปสู่นิพพาน
{๔๐๑} [๑๘๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กลอนเรือนยอดชนิดใดชนิดหนึ่งบรรดามีทั้งหมดนั้นย่อมทอดไปสู่ยอด โน้มไปที่ยอด รวมลงที่ยอด แม้ฉันใด ภิกษุเจริญโพชฌงค์ ๗ ทำโพชฌงค์ ๗ ให้มากอยู่ ย่อมเป็นผู้น้อมไปสู่นิพพาน โน้มไปสู่นิพพาน โอนไปสู่นิพพาน ฉันนั้นเหมือนกัน
{๔๐๒} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุเจริญโพชฌงค์ ๗ ทำโพชฌงค์ ๗ ให้มากอยู่ อย่างไรเล่า ย่อมเป็นผู้น้อมไปสู่นิพพาน โน้มไปสู่นิพพาน โอนไปสู่นิพพาน ภิกษุในธรรมวินัยนี้ย่อมเจริญสติสัมโพชฌงค์อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ... ย่อมเจริญอุเบกขาสัมโพชฌงค์อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจริญโพชฌงค์ ๗ ทำโพชฌงค์ ๗ ให้มากอยู่อย่างนี้แล ย่อมเป็นผู้น้อมไปสู่นิพพาน โน้มไปสู่นิพพาน โอนไปสู่นิพพาน”
๘. อุปวาณสูตร
ว่าด้วยโพชฌงค์ ๗ ที่ปรารภดีแล้วทำให้อยู่ผาสุก
{๔๐๓} [๑๘๙] สมัยหนึ่ง ท่านพระอุปวาณะกับท่านพระสารีบุตรอยู่ที่โฆสิตาราม ใกล้พระนครโกสัมพี ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรออกจากที่พักผ่อนในเวลาเย็นแล้วเข้าไปหาท่านพระอุปวาณะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ปราศรัยกับท่านพระอุปวาณะ ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่ง ณ ที่สมควร ข้างหนึ่ง แล้วได้ถามท่านพระอุปวาณะว่า “ท่านอุปวาณะผู้มีอายุ ภิกษุจะรู้ไหมว่า ‘โพชฌงค์ ๗ ที่เราปรารภดีแล้วอย่างนี้ด้วยการทำไว้ในใจ โดยแยบคาย เฉพาะตนย่อมเป็นไปเพื่อความอยู่เป็นผาสุก”
จบ กูฏสูตร