พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โสตาปัตติสังยุต · มหาปัญญวรรค
๑๒. ติกขปัญญสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๕๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๒/๑๓ ในมหาปัญญวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุต มหาปัญญวรรค ติกขปัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๑ หน้า ๔๐๑–๔๐๒
๑๐. หาสปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาร่าเริง
[๑๖๕๐] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาร่าเริง ...
จบหาสปัญญสูตรที่ ๑๐
๑๑. ชวนปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาไว
[๑๖๕๑] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาไว ...
จบชวนปัญญสูตรที่ ๑๑
๑๒. ติกขปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญากล้า
[๑๖๕๒] ... ย่อมเป็นไปเพื่อความมีปัญญาคมกล้า ...
จบติกขปัญญสูตรที่ ๑๒
๑๓. นิพเพธิกปัญญสูตร
เจริญธรรม ๔ ประการเพื่อมีปัญญาชำแรกกิเลส
[๑๖๕๓] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้ว วาระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญา เป็นเครื่องชำแรกกิเลส ธรรม ๔ ประการเป็นไฉน คือ การคบสัตบุรุษ ๑. การฟังสัท-ธรรม ๑ การกระทำไว้ในใจโดยแยบคาย ๑ การปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ๑ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑ ประการนี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาเป็นเครื่องชำแรกกิเลส.
จบนิพเพธิกปัญญสูตรที่ ๑๓
จบมหาปัญญวรรคที่ ๗
จบ ๑๒. ติกขปัญญสูตร